Σε κάθε κινηματογραφική δουλειά υπάρχει μια πίεση για να δημιουργηθεί, μέσα στην έκτασή της διάρκειάς της, ένας μικρός κόσμος όπου η ζωή του ξεκινάει με τους τίτλους αρχής και ολοκληρώνεται με τους τίτλους τέλους. Αν αυτό ισχύει για τις ταινίες, σκεφτείτε πόσο μεγαλύτερη είναι αυτή η πίεση για τις τηλεοπτικές σειρές.
Η αγωνία για τη δημιουργία αυτού του κόσμου, διπλασιάζεται στην τηλεόραση εξαιτίας των ορίων που επιβάλλει η μικρή οθόνη, που είναι τόσο πιο περιορισμένη σε διαστάσεις από αυτήν του κινηματογράφου.
Το συγκεκριμένο βίντεο, το οποίο εμπνεύστηκε η Σελία Γκόμεζ από μια αντίστοιχη μελέτη του Τζέικομπ Τ. Σουίνι για τα αρχικά και τελικά κάδρα, σε κάποιες μεγάλες ταινίες, δείχνει τις εικόνες με τις οποίες σειρές όπως το «Twin Peaks», το «Mad Men», οι «Sopranos», το «Breaking Bad», το «Lost», το «Network», το «Hannibal» και το «Frasier», κάνουν τον πλήρη κύκλο τους.
Ανάμεσα στην αρχή και το τέλος, χωρούν –προφανώς- ατέλειωτες ώρες τηλεοπτικής δραματουργίας και εικαστικής ομορφιάς, αλλά έχει πολύ ενδιαφέρον η μέθοδος της Γκόμεζ, που μοιάζει να συνοψίζει, προβάλλοντας παράλληλα δυο κάδρα, τους κόσμους αυτούς μέσα στους οποίους περιπλανηθήκαμε για καιρό, χάνοντας κάθε αίσθηση του χρόνου.
Σίγουρα θα βρείτε κάποιες αγαπημένες σας σειρές εδώ, και είναι σχεδόν συγκινητικό το πώς δυο μόλις εικόνες μπορούν να τις επαναφέρουν, στιγμιαία, ολόκληρες στο μυαλό σας:
