Μαζί με τις σκηνές για τις οποίες γίνεται λόγος, έχουμε τη δυνατότητα να ακούσουμε την αιτιολόγηση της κάθε επιλογής, σε έναν αρκετά διαφωτιστικό ηχητικό σχολιασμό, όπου περιγράφονται τόσο οι αισθητικές και φορμαλιστικές αρετές των κάδρων, όσο και η συμβολική τους σημασία.
Μας δίνεται η ευκαιρία να απολαύσουμε ξανά, ανατριχιαστικά φινάλε αιωνόβιων αριστουργημάτων, όπως αυτό του «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος», αλλά και να εκτιμήσουμε εκ νέου, ταινίες όπως οι «Συμμορίες της Νέας Υόρκης», ένα απ’ τα αμφιλεγόμενα έργα του μεγάλου Μάρτιν Σκορσέζε.
Το υπέροχα αμφίσημο κλείσιμο του «Ένας Σοβαρός Άνθρωπος» των αδερφών Κοέν (που εμπερικλείει όλη την αθεϊστική προβληματική του φιλμ), παίρνει θέση δίπλα στον μεταρσιωτικό λυρισμό μιας ταινίας όπως τα «Μαθήματα Πιάνου», της Τζέιν Κάμπιον, ενώ ο σαρδόνιος αναρχισμός και η αντικαπιταλιστική σφοδρότητα του λατρεμένου «Fight Club» -όπως συνοψίζονται στο εκπληκτικό τελικό πλάνο του- τίθενται παράλληλα με τον εγκεφαλικό αγνωστικισμό του «Inception».
Κι άλλες σπουδαίες ταινίες παρελαύνουν σ’ αυτό το απολαυστικό βίντεο (θυμάστε το μαγικό φινάλε του ταρκοφσκικού «Στάλκερ»;), και καθεμιά από αυτές ορίζει, σύμφωνα με τους δημιουργούς του βίντεο, έναν διαφορετικό τρόπο κινηματογραφικού κλεισίματος, με τις εκδοχές να κυμαίνονται ανάμεσα στο πηγαίο συναίσθημα, την προσπάθεια πρόκλησης ερωτημάτων και συζητήσεων, τον εικαστικό μαξιμαλισμό ή την συμβολική γλώσσα.
Σίγουρα, όπως συμβαίνει με όλες τις λίστες, θα διαπιστώσετε παραλείψεις. Ακόμα κι αν απουσιάζουν, όμως, κάποιες απ’ τις τελευταίες σκηνές που σας σημάδεψαν σε προσωπικό επίπεδο, θα συμφωνήσετε ότι η δουλειά που έχει γίνει είναι αξιοπρόσεκτη. Τόσο ως εκδήλωση κινηματογραφόφιλου πάθους όσο και ως ερέθισμα για κουβέντα.
