Το ερώτημα για το αν είναι ή όχι ένας πραγματικός auteur ο Κρίστοφερ Νόλαν, καλύτερα να προσπαθήσουμε να το απαντήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Αυτό που προκύπτει ως αναντίρρητο γεγονός, είναι το ότι ο Βρετανός σκηνοθέτης δουλεύει πάντα μέσα σε ένα σταθερό θεματικό πλαίσιο, αξιοποιώντας μια αναγνωρίσιμη σειρά από μοτίβα σε οτιδήποτε έχει κάνει μέχρι στιγμής.
Υπάρχει το ζήτημα των αστικών αναταραχών, για παράδειγμα, στον δεύτερο και τρίτο «Batman» του, η διαταραχή του χωροχρονικού συνεχούς στα «Inception» και «Interstellar» και –φυσικά- ο Μάικλ Κέιν, ως διαρκής εμμονή! Τι άλλο, όμως, αρέσκεται στ’ αλήθεια να φιλμάρει ο Κρίστοφερ Νόλαν; Η (απρόσμενη) απάντηση είναι: χέρια!
Υπό τους ήχους του Μότσαρτ, και εμπνευσμένο από ένα άλλο βίντεο με τίτλο «Hands of Bresson», το «Hands of Nolan» αποθεώνει κάθε φιλμ του Νόλαν, από το –χαμηλού προϋπολογισμού- ντεμπούτο, «Following» μέχρι το πομπώδες «Interstellar» του 2014, σε μια μικρή συλλογή υλικού από την εντυπωσιακή φιλμογραφία του σκηνοθέτη, που δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρει την αφοσιωμένη βάση των οπαδών του.
Το ερώτημα παραμένει όμως: για ποιο λόγο ο Νόλαν, γοητεύεται τόσο από τα κοντινά σε ανθρώπινα χέρια; Μια θεωρία λέει ότι, παρά την αφηγηματική πολυπλοκότητα και τα σύνθετα concept που βρίσκουμε στα σενάρια που γράφει με τον αδερφό του, Τζόναθαν, ο Νόλαν είναι ένας πολύ κυριολεκτικός σκηνοθέτης. «Αλλεργικός» στον ιμπρεσιονισμό και την ονειρική λογική, προτιμά τις ξεκάθαρες και άμεσες προσεγγίσεις.
Έτσι λοιπόν, οι χαρακτήρες στις ταινίες του καθορίζονται τελικά από τη δράση και τη διαδικασία της πράξης. Αυτό συμβαίνει με τον Μπρους Γουέιν του Κρίστιαν Μπέιλ, όπως επίσης και με τον αποφασισμένο, ερασιτέχνη ντετέκτιβ του Γκάι Πίρς στο «Memento».
Ίσως να είναι αυτό ή απλά να πιστεύει ότι τα χέρια, απλώς δείχνουν όμορφα. Δείτε το «Hands of Nolan» και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα:
