Σύμφωνα με την υπόθεση της ταινίας, δυο πληρωμένοι δολοφόνοι στέλνονται από το αφεντικό τους, στην μικρή πόλη Μπριζ, για να παραμείνουν κρυμμένοι μέχρι να ηρεμήσει λίγο η κατάσταση μετά από φρικιαστικό ατύχημα που προκάλεσε, ο ένας εξ αυτών.
Όσο ο άτυχος Ρέι (τον υποδύεται εξαιρετικά ο Κόλιν Φάρελ), βασανίζεται από τις τύψεις και τις ενοχές, για τα πεπραγμένα του, ο –μεγαλύτερος σε ηλικία, πιο ώριμος και πατρικά στοργικός- Κεν (ο Μπρένταν Γκλίζον, σταθερά έξοχος) τον καλεί να θαυμάσουν την περιρρέουσα ομορφιά της αρχιτεκτονικής, τα αξιοθέατα και την μαγευτική τέχνη που πλημμυρίζει την βελγική πόλη, προκειμένου να μαλακώσει λίγο τον πόνο του.
Αλλά η αέναη, και φαινομενικά άσκοπη, περιπλάνηση των δυο τους, σε μουσεία και μεσαιωνικά σοκάκια, δεν είναι παρά ένα επιφαινόμενο, σύμφωνα με την θεωρία του Nerd Writer: στην πραγματικότητα βρίσκονται στο καθαρτήριο, περιμένοντας την τελική κρίση, ως άλλοι «κολασμένοι» από την «Θεία Κωμωδία» του Δάντη. Το φιλμ είναι, επί της ουσίας, μια κινηματογραφική πραγματεία περί Ηθικής.
Πρόκειται για μια θεωρία που δεν στερείται ενδιαφέροντος, ούτε και βάσης, αφού ο Μακ Ντόνα, γεμίζει την ταινία του με κλεισίματα του ματιού, θεολογικές αναφορές και υπαρξιστικές νύξεις, προκειμένου να μας υποβάλει την ιδέα ότι όσα παρακολουθούμε, μπορούν πράγματι να τελούνται σε ένα άχρονο μεσοδιάστημα, μεταξύ μιας κόλασης ερινυών κι ενός παραδείσου συγχώρεσης και λύτρωσης, που μπορεί να επέλθει, μπορεί και όχι.
Το σίγουρο είναι ότι η «Αποστολή στην Μπριζ», αξίζει να ειδωθεί –επιτέλους- ως κάτι απείρως ανώτερο από έναν ταραντινικό φόρο τιμής, όπως λανθασμένα αρχειοθετήθηκε όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά. Πρόκειται για ένα θεσπέσιο φιλμ, γεμάτο προεκτάσεις, εικαστικά άψογο, σκοτεινό, (παρά το εύστοχο μαύρο χιούμορ που το διαποτίζει ή μάλλον εξαιτίας του- ο Οσκαρ Γουάιλντ, άλλωστε, δεν έλεγε ότι «το χιούμορ είναι η ευγένεια των απελπισμένων»;), θλιμμένο αλλά και εντελώς απολαυστικό, μέσα στον μοραλιστικό αγνωστικισμό του.
