Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστείς ότι η πλειοψηφία των σύγχρονων σκηνοθετών έχει διδαχτεί από τον Αλφρεντ Χίτσκοκ. Η φιλμογραφία του σπουδαίου δημιουργού μιλάει από μόνη της –«Σιωπηλός Μάρτυρας», «Ψυχώ», «Ρεμπέκα», «Υπόθεση Νοτόριους», «Ο Άγνωστος του Εξπρές», «Τα Πουλιά», «Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων», «Ο Δεσμώτης του Ιλίγγου»- και η ικανότητα του να συνδυάζει την άφθαστη τεχνική με το πλούσιο σημειολογικό περιεχόμενο, δεν έχει αντίστοιχο στα κινηματογραφικά χρονικά.
Ρίχνοντας μια πιο κοντινή ματιά σε μια από τις πρώτες σκηνές του «Δεσμώτη του Ιλίγγου» (την ταινία του 1958 για την οποία οι περισσότεροι σινεφίλ συμφωνούν πως είναι όχι μόνο η κορυφαία του Χίτσκοκ, αλλά ίσως και η καλύτερη όλων των εποχών), το βίντεο εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο ο θρυλικός κινηματογραφιστής, έστησε μια πεντάλεπτη σεκάνς μεταξύ του Τζον «Σκότι» Φέργκιουσον (Τζέιμς Στιούαρτ) και του Γκάβιν Ελστερ (Τομ Χέλμορ), μέσα σε ένα ευρύχωρο, πολυτελές γραφείο.
Επικεντρωμένη στην κίνηση του ηθοποιού, την καλλιτεχνική διεύθυνση και μια λήψη-κλειδί, η σκηνή αυτή είναι μια καλή υπενθύμιση του πώς οι απλές στυλιστικές επιλογές μπορούν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα, ένα αίσθημα κυριαρχίας και μια προσεκτική κατασκευή των θεματικών, ακόμα κι όταν ο εγκέφαλος δεν τα αναγνωρίζει άμεσα όλα αυτά.
Πρόκειται για κάτι που θυμίζει χορό. Και παρά το γεγονός ότι υπάρχει ελάχιστη φυσική αλληλεπίδραση, οι ηθοποιοί εξακολουθούν να πληροφορούν ο ένας τον άλλο, καθ’ όλη τη διάρκεια της σκηνής, χάρη στην μαεστρική καθοδήγηση του Χίτσκοκ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο «Δεσμώτης του Ιλίγγου» είναι, κατά κύριο λόγο, ένα φιλμ για την υποβολή και τη δύναμη του ίδιου του σινεμά, αυτή είναι μια χαρακτηριστική μικρή σκηνή που απηχεί πολλές από τις ιδέες του έργου.
Η σεκάνς είναι ένα καταπληκτικό προοίμιο όσων θα ακολουθήσουν και λειτουργεί ως ένα ακόμα τεκμήριο για την εμμονή του ιδιοφυούς σκηνοθέτη να λαμβάνει υπόψη και την παραμικρή λεπτομέρεια στις ταινίες του.
