Ο Λόρδος Μπούπα είναι ένας σαδιστής κανίβαλος που τυγχάνει αρχηγός της Γιάκουζα στο Τόκιο. Αν και στην πόλη υπάρχουν πολλές βίαιες συμμορίες, εκείνος καταφέρνει να διατηρεί την εξουσία στρέφοντας την μία ενάντια στην άλλη, τουλάχιστον μέχρι να είναι αρκετά δυνατός ώστε να της καταστρέψει όλες μαζί.
Η ημέρα αυτή φτάνει την ίδια στιγμή που οι υποτακτικοί του, του παραδίδουν μια νέα «φουρνιά» κοριτσιών, οι οποίες είτε θα μετατραπούν σε πόρνες είτε θα φαγωθούν. Ανάμεσά τους βρίσκεται και η Σούνμι, μια φαινομενικά συνεσταλμένη κοπέλα, της οποίας όμως το «ανέγγιχτο» κορμί μεταμορφώνεται σε μηχανή θανάτου όταν της φέρονται βάναυσα. Το κορίτσι ελκύει το ενδιαφέρον των δύο «γιων» του Μπούπα, του βιολογικού Νκόι, και του ξανθού, αιμοσταγή υπασπιστή του, Μέρα, ο οποίος κυκλοφορεί μονίμως χωρίς να φοράει κάτι πάνω από το παντελόνι του…
Ο δεύτερος, για έναν ξεκαρδιστικό λόγο που αποκαλύπτεται προς το τέλος της ταινίας, τρέφει άσβεστο μίσος για την μοναδική ειρηνική συμμορία της περιοχής, τους Musashino Saru και κυρίως για τον αρχηγό τους, Κάι. Κάποια στιγμή, οι άνδρες της προσωπικής του συμμορίας, Wu-Ronz, με την βοήθεια των ανδρών του Μπούπα, στήνουν ενέδρα σε κάποια από τα μέλη των Saru, γεγονός που καταλήγει στον φόνο του φίλου του Κάι, Τέρα. Αποτέλεσμα είναι να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσά στις συμμορίες, με τον Μπούπα παράλληλα να εξαπολύει τις ορδές του για να τους καταστρέψουν όλους.
Από κει και πέρα το φιλμ μεταλλάσσεται σε ένα συνονθύλευμα χιπ-χοπ μουσικής, βίαιων μαχών και μια πλειάδα απίστευτων χαρακτήρων, ανάμεσά τους και ο «κολλητός» της Σούνμι, Γιον, ο οποίος διαθέτει μια δολοφονική τεχνική break dance! Μιας και μιλάμε βέβαια για ταινία του Σιόν Σόνο, δε θα μπορούσε να λείπει η exploitation αισθητική, με αρκετό γυμνό, βία εναντίον γυναικών, πολεμικές τέχνες και τα αναπόφευκτα λουτρά αίματος.
Όλα τα παραπάνω όμως, σε συνδυασμό με τα έντονα χρώματα, την βιντεοκλιπίστικη αισθητική και το «καμένο» χιούμορ, αν και σαφώς εντυπωσιακά οπτικά, δύσκολα μπορούν να κρύψουν το σαφέστατα ανεπαρκές σενάριο, το οποίο αποτυγχάνει να αιτιολογήσει όλα αυτά τα ευτράπελα που συμβαίνουν. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι το φιλμ βασίζεται σε μάνγκα και είναι πολύ πιθανόν ο σκηνοθέτης να υποθέτει πως ο θεατής το έχει ήδη διαβάσει και άρα γνωρίζει την υπόθεση.
Αυτό είναι και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα τέτοιου είδους μεταφορών, τουλάχιστον για τους δυτικούς θεατές. Από την άλλη βέβαια, η ταινία προφανώς και δεν απευθύνεται σε αυτούς, κάτι που τονίζεται και από το γεγονός πως η μετάφραση της ιαπωνικής ραπ είναι ουσιαστικά αδύνατο να αποδοθεί σωστά σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.
Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα κολλάζ σουρεαλιστικά εντυπωσιακών exploitation εικόνων, το οποίο όμως προσφέρει ελάχιστη ουσία, ακόμα και για το συγκεκριμένο είδος ταινίας, που σαφώς και δεν χαρακτηρίζεται από το βάθος του. Αν και υπάρχουν αρκετές διασκεδαστικές σκηνές, που θυμίζουν τον παλιό Σόνο, το «Tokyo Tribe» δεν φτάνει τα στάνταρ που έχει θέσει ο ίδιος , με παραγωγές όπως τα «Αγάπης Έκρηξη», «Cold Fish», «Ένοχοι Ηδονής» και ουσιαστικά αποτελεί πισωγύρισμα, σε σχέση με το «Why Don't You Play in Hell?». Το θετικό όμως είναι πως ο Σόνο συνεχίζει να γυρίζει σχεδόν ασταμάτητα ταινίες και είναι θέμα χρόνου να ξαναβρεί το δρόμο του.
