Τα ξημερώματα της Δευτέρας ολοκληρώθηκε η έκτη διοργάνωση του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Άντζελες, μετά από πέντε μέρες προβολών και εκδηλώσεων αφιερωμένων στο ελληνικής παραγωγής ή ελληνικής θεματολογίας σινεμά, μεταξύ των οποίων ήδη γνωστές σε εμάς ταινίες – και στις περιπτώσεις των ταινιών «Tungsten» και «Τρεις Μέρες Ευτυχίας», τίτλοι που είχαν προβάλλει και οι Νύχτες Πρεμιέρας – όπως και το «Διαμέρισμα στην Αθήνα», που κέρδισε τον Χρυσό Ορφέα, το κεντρικό βραβείο της διοργάνωσης.
Μερικοί από τους σκηνοθέτες, όπως ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος («Wasted Youth», που κέρδισε και το ειδικό βραβείο της Επιτροπής), ο Δημήτρης Αθανίτης («Τρεις Μέρες Ευτυχίας»), ο Γιώργος Γεωργιόπουλος («Tungsten») και ο Γιώργος Παπαϊωάννου («Σούπερ Δημήτριος») βρέθηκαν στο Λος Άντζελες για τις προβολές των ταινιών τους, ενώ στο πρόγραμμα είχε ενταχθεί μια βραδιά αφιερωμένη στον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, με μια συζήτηση γύρω από το σημαντικό έργο του και την προβολή της ταινίας του, «Μια Αιωνιότητα και Μία Ημέρα». Το φεστιβάλ άνοιξε η feelgood δραμεντί «A Green Story» (στην κεντρική φωτογραφία, οι συντελεστές της), που βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Βαν Βλαχάκης, ενός Έλληνα μετανάστη που φτάνει με 22 δολάρια στην τσέπη του και μέσα από σκληρή δουλειά και αφοσίωση καταφέρνει να χτίσει την επιτυχημένη εταιρεία Earth Friendly Products.
Το κεντρικό θέμα της φετινής διοργάνωσης ήταν αναμενόμενα επίκαιρο, παίρνοντας αφορμή από την ακανθώδη οικονομική και πολιτική κατάσταση της Ελλάδας για να διαλέξει ως αισιόδοξο μότο του την φράση «Νίκη ενάντια στην κρίση μέσα από την κάμερα». «Θέλουμε να βλέπουμε το φεστιβάλ ως μία φωλιά για τους κινηματογραφιστές και επαγγελματίες στο Χόλιγουντ αυτήν την περίοδο. Είμαστε περήφανοι για το επίπεδο του ταλέντου που συγκεντρώνουμε και σίγουρα θέλουμε να φέρουμε τους κινηματογραφιστές σε επαφή με όσους έχουν πετύχει στην βιομηχανία της ψυχαγωγίας,» έχει δηλώσει η Έρση Δάνου, συν-ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ σχετικά με τους στόχους της διοργάνωσης.
Για άλλη μια χρόνια το LA Greek Film Festival έδωσε την ευκαιρία σε πραγματικά αξιόλογες, ενδεικτικές του κλίματος στον ελληνικό κινηματογράφο δουλειές να ταξιδέψουν στην καρδιά της αμερικανικής βιομηχανίας αλλά μένει ακόμα να αποδείξει ότι έχει πραγματικά εκμεταλλευθεί το πλεονέκτημα που συνεπάγεται η γεωγραφική του θέση και ότι μπορεί να απευθυνθεί και στο κοινό εκτός της ελληνικής/ ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Προβληματική είναι και η απουσία κάποιων βασικών τίτλων από την προηγούμενη χρονιά (τα πιο βροντερά παραδείγματα είναι το «L» του Μπάμπη Μακρίδη και οι «Άλπεις» του Γιώργου Λάνθιμου), χωρίς τους οποίους το πρόγραμμα δεν μπορεί να θεωρείται ως ενδεικτική του πλήρους φάσματος της ελληνικής παραγωγής.
Από την άλλη, βέβαια, είναι ένα φεστιβάλ που σιγά σιγά βρίσκει την ταυτότητά του και αποκρυσταλλώνει τον ρόλο του ανάμεσα στην πληθώρα των φεστιβάλ παγκοσμίως και πιο συγκεκριμένα των ΗΠΑ, και η βοήθειά του προς τον ανεξάρτητο ελληνικό κινηματογράφο είναι κάτι που μοιάζει να ωριμάζει χρόνο με το χρόνο.
Χ.Λ.
