Από τον Μάρκο Φράγκο
Οπως γράφει και ο Γκορ Βερμπίνσκι στο εισαγωγικό σημείωμα αυτής της εξαιρετικής παραγωγής του «πολύ» Χαλ Γουίλνερ, «τα τραγούδια του «Rogues Gallery» συντονίζονται με τους ανθρώπους σε ένα εσωτερικό επίπεδο το οποίο δεν είναι άμεσα εμφανές διότι δεν βρίσκεται στη μνήμη μας, αλλά στο αίμα μας. Λειτουργούν σε ένα κυτταρικό επίπεδο. Είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε μόνοι μας».
Το «Rogues Gallery» είναι μια διπλή συλλογή που ανθολογεί μελωδίες και σκοπούς 4 αιώνων – τραγούδια σκοτεινά, για την παρακμή και τη χαρά, τους πειρατές και τις γοργόνες.
Η αφρόκρεμα των καταραμένων τραγουδοποιών έσπευσε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα – επηρεασμένο από τους «Πειρατές της Καραιβικής» και να δώσει στίγμα με τις πληθωρικές συμμετοχές τούτου του άλμπουμ: Γκάβιν Φράιντεϊ, Αντονι, Νικ Κέιβ, Τζάρβις Κόκερ, Λουσίντα Γουίλιαμς, Ρούφους Γουέινραϊτ, Τζόζεφ Αρθουρ, αλλά και ο Μπράιαν Φέρι, ο Στινγκ και ο Μπόνο. Το δέος των ερμηνευτών σίγουρα δεν είναι ίσο σε όλα τα τραγούδια, κάποιοι τα αντιμετωπίζουν με θεατρική παρακμή. Ο Τζάρβις Κόκερ, ας πούμε, μπαίνει στην ψυχολογία του ναύτη στο «Drop Of Nelsons Βlood» και τραγουδάει σαν να αναπολεί τη στιγμή που ανοίγουν το φέρετρο του Νέλσον και ανακαλύπτουν ότι όλο το αλκοόλ στο οποίο είχαν βουτήξει το πτώμα… έχει εξαφανιστεί. Το «Rogues Gallery», η βίβλος των καταραμένων μελωδιών που ταξιδεύουν ελεύθερα πάνω από λιμάνια και πέλαγα, συγκεντρώνονται εδώ με εντυπωσιακό σέπια χρώμα. Μην κάνετε το λάθος να το ακούσετε χωρίς αλκοόλ.
Τα 5 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ
Βatman – The Who
(1965, Reaction, από το ep «Ready Steady Who»)
Αγαπημένο σύμβολο των mods και σωτήρια παρέμβαση όχι μόνο στην Γκόθαμ Σίτι του διάσημου κόμικ ήρωα. Φρέσκο ακόμα και 42 χρόνια αργότερα.
Ο Superman – Laurie Anderson
(1982, Warner, από το album «Βig Science»)
Ηλεκτρονικοί μινιμαλιστικοί πειραματισμοί και παραμόρφωση στο echo από μια ακραία φιγούρα του avant garde. Δίκαιο classic για τους γνωρίζοντες.
Ghost Rider – Suicide
(1978, Red Star, από το album «Suicide»)
Ηλεκτρονικό πανκ κατευθείαν από τη Νέα Υόρκη, αγέρωχο και νευρωτικό όπως ακριβώς αξίζει στον καβαλάρη-φάντασμα.
Wonder Woman – Elvis Costello & Allain Toussaint
(2006, Verve, από το album «River In Reverse»)
Οι ώριμες φωνές δύο βετεράνων σε μια αναπόληση των ποπ αναμνήσεών τους.
Magneto – Yello
(1980, Do It, από το album «Solid Ρleasure»)
Ελβετικός σουρεαλισμός και ηλεκτρονική αναρχία από δύο εκ των διαχρονικών εξπέρ του ιδιώνυμου είδους που αποτελεί η μουσική τους.
Τα 5 ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ
Spiderman – The Ramones
(2004, Captain Oi!, από το album «Μondo Βizarro»)
Θλιβερό comeback με ακόμα πιο θλιβερά αραχνιασμένο rock n roll, που δεν τραβάει ούτε στο ίσωμα.
Μandrake – Gong
(1976, Virgin, από το album «Shamal»)
Φάντασμα του «προοδευτικού» ροκ της δεκαετίας του 70 σε διαστημική νιρβάνα κόμικς προδιαγραφών. Τρομάξατε;
Τransformers – Warren G
(1997, Def Jam, από το album «Τake Α Look Over Your Shoulder»)
Ράπερ της g-funk σχολής, που απορείς για το ότι κατάφερε να μην αποκοιμηθεί στο στούντιο. Οι Transformers σε slow motion.
Ninja – Europe
(1986, Epic, από το album «Τhe Final Countdown»)
Κωμικό διάλειμμα σε γιαλατζί σκληρό ροκ από τη Σουηδία. Οι Νίντζα σε air guitar ρεσιτάλ.
Wolverine – Branford Marsalis
(1990, Columbia, από το album «Crazy People Μusic»)
Τα νύχια του Wolverine σε τζάζι μανικιούρ από έναν σαλονάτο σαξοφωνίστα που είπε να ασχοληθεί με τη «μουσική τρελών ανθρώπων». Πίσω στο τζακούζι…
