Η Μαρία και ο Λουκάς αποφασίζουν χωρίς κάποιο προφανή λόγο να τραπούν σε φυγή από τα σπίτια τους, τις προσωπικές τους φυλακές, και αρχίζουν μια περιπλάνηση στη σύγχρονη Αθήνα, εξερευνώντας την πόλη από την αρχή. Οι δυο τους αναλώνονται σε μια σειρά από μικρές και μεγάλες παρανομίες ενώ παράλληλα συναντούν ιδιαίτερους χαρακτήρες, όπως για παράδειγμα την Εύα, ένα μαύρο κοριτσάκι που το έχει σκάσει από το σχολείο και γίνεται αμέσως φίλη με το Λουκά. Εν τω μεταξύ διάφοροι άλλοι άνθρωποι βρίσκονται στο κατόπι τους. Όλα αυτά λίγες μόλις ώρες πριν ολόκληρη η πόλη σταδιακά ακολουθήσει το παράδειγμα των βασικών χαρακτήρων και τραπεί μαζικά σε φυγή.
Μετά από πολύχρονη πορεία σε ταινίες μικρού μήκους, και την πρόσφατη συμμετοχή του στην μεγάλου μήκους σπονδυλωτή ταινία «Θετικές Ιστορίες», ο Δημήτρης Μπαβέλλας ετοιμάζεται για το μεγάλου μήκους βήμα με το «Runaway Day», την ανεξάρτητη παραγωγή που ξεκινά γυρίσματα στις 25 Ιουνίου. Ακολουθώντας το μόνιμο πλέον μοτίβο των τελευταίων ελληνικών παραγωγών, το πρότζεκτ προχωρά χάρη στην αφιλοκερδή συμμετοχή των συντελεστών και ελπίζει στην εύρεση πόρων από το ίδιο το κοινό μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας Indiegogo (μάθετε περισσότερα για αυτό εδώ). Μιλήσαμε στον σκηνοθέτη για πώς εμπνεύστηκε την ιστορία, το σκεπτικό πίσω από την ασπρόμαυρη κινηματογράφηση αλλά και τις δυσκολίες του να κάνεις ελληνικό κινηματογράφο σε τόσο αντίξοες συνθήκες.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία;
Η ιδέα για την ταινία ξεκίνησε ουσιαστικά από ένα τραγούδι που άκουσα ξυπνώνας ένα πρωί, ένα νιου γουέιβ κομμάτι του συγκροτήματος The Twins με τίτλο "Runaway", από την δεκαετία του '80.. Νομίζω αυτό το κομμάτι περιελάμβανε τα συναισθήματα καθενός που ζει στην Αθήνα – όλοι θέλουν να φύγουν από την πόλη. Και επειδή όλη μου η οικογένεια, πάππου προς πάππου, είναι γεννημένη εδώ, και βιώνω αυτήν την κοινωνική αλλαγή, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι η ιστορία αυτών των χαρακτήρων οι οποίοι, χωρίς κανένα προφανή λόγο, θέλουν να τρέξουν μακριά και να απομακρυνθούν από την Αθήνα. Στην αρχική γραφή του σεναρίου, συνεργάστηκα με την Ελίνα Ψύκου, πολύ καλή φίλη και συνεργάτιδα, η οποία μόλις ολοκλήρωσε τα γυρίσματα μιας εξαιρετικής ταινίας «Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» – όλοι ανήκουμε σε μια γενιά που έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε καλλιτεχνικά για αυτό που βιώνουμε.
Πώς είναι η Αθήνα της ταινίας σου;
Είναι μια πόλη ό,τι να' ναι, όπως δηλαδή και στην πραγματικότητα. Μπορείς να βρεις τόσο διαφορετικές πλευρές – σίγουρα είναι πολύ αφιλόξενη αλλά μπορεί ενδεχομένως να κρύβει μια ομορφιά. Επίσης είναι μια πόλη που είναι σαν μια σπείρα, μας έχουν πετάξει όλους μέσα, Έλληνες και ξένους, και δεν ξέρουμε πού να βρούμε την άκρη. Και αυτό αποτυπώνεται στην ταινία με μια εμμονή στην επανάληψη. Το θεωρώ χρέος καθενός που ζει στη χώρα αυτήν την περίοδο να καταγράψει την πραγματικότητα που ζούμε, και αυτήν την οικονομικού τύπου κατοχή και εξαθλίωση που βιώνουμε. Είναι το όπλο του καθένα που ασχολείται με την τέχνη να το καταγράψει με τον τρόπο που εκφράζεται ο καθένας, δεν είναι απαραίτητο να κάνει μανιφέστο ή πολιτική ταινία.
Δείτε παραπάνω το teaser της ταινίας
Πόσο έχει διαμορφώσει την εξέλιξη του πρότζεκτ η έλλειψη κεφαλαίων και η ανάγκη να χρηματοδοτηθεί από εσάς τους ίδιους;
Σκοπός είναι να κάνουμε μια ταινία που θα μπορεί να γυριστεί γρήγορα και ευέλικτα. Το σενάριο έχει γραφτεί με βάση συνθήκες που είτε διαθέτουμε είτε μπορούμε εύκολα να βρούμε, κάτι το οποίο προς το παρόν δουλεύει μια χαρά. Τα πιο σημαντικά έργα, εξάλλου, έχουν γίνει με πίεση χρόνου, και κάτω από συγκεκριμένες προδιαγραφές. Yπάρχει μια τρομερή θέληση για δημιουργία, γυρίζονται πολλές ταινίες παρόλο που έχει στερέψει η κρατική επιχορήγηση. Ο καθένας με το προσωπικό κόστος και την πάλη των φίλων του προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι, και αυτό είναι υπέροχο από μια μεριά. Είναι συγκινητικό πώς όλοι οι άνθρωποι συσπειρώνονται για να προχωρήσει αυτή η ταινία, η οποία γίνεται με το τίποτα. Το ποσό εκκίνησης είναι πολύ μικρότερο απ' ό, τι χρειαζόταν μια μικρού μήκους. Αλλά με την αυταπάρνηση και την αφοσίωση σε αυτή τη δουλειά, πιστεύω ότι όχι μόνο θα τα καταφέρουμε αλλά θα κάνουμε και κάτι καλό.
Γιατί επέλεξες η ταινία να είναι ασπρόμαυρη;
Η ιδέα για το ασπρόμαυρο προέρχεται από το γεγονός ότι αισθητικά και ιδεολογικά η ταινία παραπέμπει σε ένα b-movie τρόμου, με τη διαφορά ότι τον τρόμο αυτό καθεαυτό τον έχει αντικαταστήσει η πραγματικότητα που ζούμε – δηλαδή δεν υπάρχουν ούτε ζόμπι ούτε τέρατα ούτε εξωγήινοι. Και έτσι αυτό το περιτυλίγουμε στο ασπρόμαυρο, ένα σχόλιο πάνω σε αυτό που ζούμε. Ο Γιώργος Γεωργόπουλος την περιέγραψε ως μια ταινία με οικονομικά ζόμπι, και νομίζω ότι ταιριάζει πολύ!
Χριστίνα Λιάπη
«Runaway Day», σε σκηνοθεσία και σενάριο Δημήτρη Μπαβέλλα, με διευθυντή φωτογραφίας τον Γιάννη Φώτου, βοηθό σκηνοθέτη τη Ναταλία Πανέτσου, τη Δήμητρα Παναγιωτοπούλου στα σκηνικά, τη Μάρλι Αλειφέρη στα κοστούμια, την Ιωάννα Λυγίζου στο μακιγιάζ και τον Σταμάτη Μαγουλά στο μοντάζ. Την μουσική της ταινίας, ανάμεσα σε άλλους, έχουν αναλάβει ο Γιώργος ο Γκίνης (που έχει συνθέσει και τη μουσική στο τίζερ/τρέιλερ) και ο Φελιζόλ κατά κόσμον Γιάννης Βεσλεμές (που είναι παράλληλα και Σκηνοθέτης). Πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, η Μαρία Σκουλά, ο Μάκης Παπαδημητρίου, ο Ερρίκος Λίτσης, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Εύα Βόγλη, ο Γιώργος Ρουσσάκης και ο Νίκος Γιαννίκας. Συμπαραγωγοί της ταινίας είναι η Λίνα Γιαννοπούλου και ο Σωτήρης Μήτσιος.
Δείτε περισσότερα στην επίσημη σελίδα της ταινίας στο Facebook.
