Έχοντας μεταπηδήσει από την αρχιτεκτονική στον κινηματογράφο και φοιτήσει στο London Film School, ο Αριστοτέλης Μαραγκός, με βάση του το Λονδίνο, μαζεύει πολύτιμη εμπειρία δουλεύοντας σε μικρού μήκους ταινίες και ντοκιμαντέρ ως σκηνογράφος αλλά και ως σκηνοθέτης σε δικές του δουλειές. Η τελευταία ταινία του, «If You Have No Place to Cry», κέρδισε για τον σκηνοθέτη της το ειδικό βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη «Ντίνος Κατσουρίδης» στο 34ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2011 και προβλήθηκε πρόσφατα στο Athens Open Air Film Festival, σε μια αφιερωμένη στα νέα κινηματογραφικά ταλέντα βραδιά.
Μιλήσαμε στον Αριστοτέλη Μαραγκό για την ιδέα πίσω από την ταινία, τις δυσκολίες τού να μεταφερθεί μια τέτοια ιστορία στο σινεμά, αλλά και τα σχέδιά του για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία; Όταν διάβασες την ιστορία, τι σε έκανε να θελήσεις να την μεταφέρεις στο σινεμά και ποιες οι δυσκολίες στην μεταφορά;
Η ταινία βασίζεται στην ομότιτλη ιστορία του Λουις Σεπούλβεδα, η οποία με είχε στοιχειώσει από την πρώτη φορά που την διάβασα. Η ιστορία είναι ένα σύνολο οδηγιών που πρέπει να ακολουθήσεις αν δεν έχεις πού να κλάψεις. Περιγράφει την υπηρεσία της Μάμας Αντόνια, μιας παχύσαρκης γυναίκας-σύμβολο που θα σε οδηγήσει μέσα από διάφορα στάδια σεξουαλικότητας και εξαθλίωσης ώστε να κλάψεις. Για πολύ καιρό είχα την ιστορία στο μυαλό μου και μάταια δοκίμασα διάφορες ιδέες μεταφοράς στον κινηματογράφο μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να προσωποποιήσω ένα σύμβολο σαν την Μάμα Αντόνια. Από εκεί γεννήθηκε ο κορμός της ταινίας όπου η αρχική ιστορία παραμένει ως αφήγηση μέσα στον κόσμο της ταινίας, όπου ναύτες διηγούνται την ιστορία στον νεώτερο του πληρώματος σαν μια διαδικασίας μύησης.
Σε προβλημάτισε το γεγονός ότι έπρεπε να δώσεις κινηματογραφική κίνηση σε μια διήγηση, μια ταινία που διαδραματίζεται στην πλειοψηφία της σε ένα κλειστό δωμάτιο, ή ήταν αυτή μία από τις προκλήσεις που σε τράβηξε στην ιδέα;
Ένα από τα ζητούμενα της διασκευής που επέλεξα να κάνω ήταν η ταινία να διαδραματίζεται σε έναν ασφυκτικό μικρό χώρο που θα δώσει την ένταση ανάμεσα στους χαρακτήρες και να τους φέρει πιο κοντά στους θεατές. Η πρόκληση ήταν να καταφέρουμε να κάνουμε την κινηματογραφική κίνηση όσο πιο ενεργητική μπορούμε αλλά χωρίς να αυτο-αναφέρεται.
Γιατί επέλεξες να γυρίσεις σε ασπρόμαυρο;
Το ασπρόμαυρο πιστεύω ότι ταίριαζε σε μια καθαρά σεξουαλική αφήγηση όπου οι υφές και οι χαρακτήρες διαστρεβλώνονται και σε συνδυασμό με τον διαρκή μονόλογο δημιουργούν έναν άλλον κόσμο.
Και όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, είχα μόνο ασπρόμαυρο φιλμ.
Κινείσαι ανάμεσα στην σκηνοθεσία και τη σκηνογραφία. Θα ήθελες να συνεχίσεις και στα δύο ή είναι η σκηνογραφία κάτι που προκύπτει από ανάγκη αναζήτησης εμπειρίας;
Πολύ σημαντική για εμένα είναι η εξερεύνηση του χώρου στον κινηματογράφο και η σχέση των χαρακτήρων με αυτόν. Και ως σκηνοθέτης και ως σκηνογράφος εγώ απλά προσπαθώ να δημιουργώ ενδιαφέροντες κόσμους και χαρακτήρες.
Η σκηνογραφία είναι κάτι που με αφορά και ευτυχώς μου παρέχει κάποια χρήματα για να ζω. Εγώ ξεκίνησα με την αρχιτεκτονική, από εκεί μεταπήδησα στην σκηνοθεσία και είμαι χαρούμενος κάθε φορά που κάποιος σκηνοθέτης με εμπιστεύεται και θέλει να συνεργαστεί μαζί μου. Είμαι τυχερός που μπορώ να εργάζομαι μέσα στο χώρο του κινηματογράφου, να αποκτώ εμπειρία και να γνωρίζω δημιουργικούς ανθρώπους. Ελπίζω ότι αυτές οι συνεργασίες θα με κάνουν καλύτερο κινηματογραφιστή.
Ποια είναι τα επόμενα πλάνα σου; Είναι μια μεγάλου μήκους ταινία μέσα σε αυτά;
Είμαι σε αρχικό στάδιο προ-παραγωγής μιας μεγάλου μήκους ταινίας για έναν ετοιμοθάνατο ιερέα που οργανώνει τους αστέγους της ενορίας του ώστε να φτιάξουν μια Κιβωτό. Παράλληλα εργάζομαι ως σκηνογράφος και ελπίζω σύντομα να αρχίσω γυρίσματα για μια ακόμα ταινία μικρού μήκους.
Δείτε μια σκηνή από την ταινία στην επίσημη ιστοσελίδα του Αριστοτέλη Μαραγκού.
