Διαβάστε ακόμη:
Ανασκόπηση 2015: Οι συντάκτες του Περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ ψηφίζουν τα TOP-10 τους!
Ανασκόπηση 2015: Οι καλύτερες τηλεοπτικές σειρές της χρονιάς
Ανασκόπηση 2015: Τα viral βίντεο της χρονιάς
Ανασκόπηση 2015: οι απογοητεύσεις της χρονιάς
Ανασκόπηση 2015: Οι καλύτερες αφίσες της χρονιάς
Ανασκόπηση 2015: τα καλύτερα τρέιλερ της χρονιάς
Carol του Τοντ Χέινς, μουσική: Carter Burwell
Ο Carter Burwell, ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής με χαρακτηριστικό ύφος και indie ευαισθησία (δεν είναι τυχαία ο αγαπημένος των αδελφών Κοέν), βρίσκει τις μελωδικές γραμμές που ενώνουν έναν απαγορευμένο έρωτα με λυρικά έγχορδα και ενισχύει τις εντάσεις με το πιάνο του. Είναι πιθανό να πάρει το όσκαρ μουσικής φέτος, μιας και η ταινία δείχνει πως έχει ρεύμα, αν και (χωρίς να υποβαθμίζουμε διόλου την καλλιτεχνική αξία του συνθέτη), το βασικό θέμα φέρνει αναπόδραστα στη μνήμη την αριστουργηματική μουσική του Philip Glass για τις εξαιρετικά συναφείς «Ωρες».
Macbeth του Τζάστιν Κερζέλ, μουσική: Jed Kurzel
Μια ιμπρεσιονιστική κινηματογραφική απόδοση του σαιξπηρικού αριστουργήματος, αποκτά ατμόσφαιρα και υπνωτιστική διάθεση από τον Jed Kurzel που ρίχνει στη μουσική «μάχη» τα έγχορδα και ενώνει, χωρίζει, απειλεί, θρηνεί και μάχεται μελωδικά με κάθε δοξαριά, σαν να πρόκειται για τα ξίφη του Μάκβεθ και τα λόγια του μεγάλου βάρδου. Σίγουρα ένας νέος συνθέτης για τον οποίο θα ανυπομονούμε να «ακούσουμε» στο μέλλον.
Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής (Mad Max: Fury Road) του Τζορτζ Μίλερ, μουσική: Tom Holkenborg
Από τα ρεμιξ ποπ επιτυχιών στη μεγάλη οθόνη. Ο ντι-τζέι (γνωστός στο ευρύτερο κοινό ως Junkie XL) Tom Holkenborg σιγοντάρει τον λαχανιασμένο, εκκωφαντικό κινηματογραφικό κόσμο του Τζορτζ Μίλερ με συνθετικό θράσος, στιγμές μελωδικής ανάπαυλας και βαριές συγχορδίες σε πλήρη αρμονία με το τρελό όραμα της ταινίας. Η επιστροφή του Μαντ Μαξ κόλλησε κοινό και κριτικούς στις καρέκλες της αίθουσας και το «Brothers in Arms» δεν πρόκειται να ξεκολλήσει από το repeat σας.
Μακριά από το Πλήθος (Far from the Madding Crowd) του Τόμας Βίντερμπεργκ, μουσική: Craig Armstrong
Με προϋπηρεσία στην κλασική, ο Σκωτσέζος Craig Armstrong ένας από τους μαέστρους της electronica, συνεργάτης των Massive Attack και υπεύθυνος για τις «φευγάτες» διασκευές του «Moυlin Rouge!», υπογράφει το ρομαντικό score της χρονιάς, διανθισμένο με εξαιρετικά σόλο και τρυφερές, κομψές συνθέσεις σπάνιας ομορφιάς. Σε ένα διπλό (κι επιτυχημένο) χτύπημα, υπέγραψε φέτος και το «Victor Frankenstein», αλλά λόγω ελληνικής διανομής τη μουσική του θα τη «δούμε» next year.
Η Θεωρία των Πάντων (The Theory of Everything) του Τζέιμς Μαρς, μουσική: Jóhann Jóhannsson
Ο Ισλανδός μελωδός συνοδεύει με περισσή ευαισθησία το δράμα του Στίβεν Χόκινγκ. Μέσα από την κυριαρχία του πιάνου, ξεπερνά τον «ψυχρό» μινιμαλισμό και αφηγείται την ιστορία με διάθεση ρομαντική, επικεντρωμένος στην ανθρώπινη πλευρά κι όχι στην επιστημονική. Με ισορροπημένο συναισθηματισμό εμποτίζει τα πλάνα του Μαρς και δίνει μελωδική ροή στην ταινία. Το score του κέρδισε Χρυσή Σφαίρα καλύτερης μουσικής και παραλίγο το Όσκαρ, αν δεν ήταν η πλούσια ταπισερί διαφορετικών ηχοχρωμάτων του «Grand Budapest Hotel» του Alexander Desplat.
Sicario: Ο Εκτελεστής του Ντενί Βιλνέβ, μουσική: Jóhann Jóhannsson
Μακριά από τις μελωδικές γραμμές του «Η Θεωρία των Πάντων», ο Γιόχανσον στο «Sicario» επιστρέφει σε πιο γνώριμα μονοπάτια και στοχεύει περισσότερο στο sound design. Το soundtrack μπορεί να είναι στριφνό σε μεμονωμένη ακρόαση, αλλά στην ταινία προσδίδει μία υποβόσκουσα ένταση που αντηχεί σαν ένας παλμός και φορτίζει με μέτρο το σφιχτοδεμένο και σύνθετο στη θεματική του αστυνομικό θρίλερ.
Κωδικό Ονομα U.N.C.L.E. (The Man from U.N.C.L.E.) του Γκάι Ρίτσι, μουσική: Daniel Pemberton
Ο Γκάι Ρίτσι ξέρει από μουσική. Το έχει αποδείξει στο παρελθόν και εδώ φέρνει στην επιφάνεια ένα εξαιρετικό ταλέντο από τη Βρετανία (υπογράφει επίσης και το εξαιρετικό «Steve Jobs»), τον Daniel Pemberton. Το «The Man from U.N.C.L.E.» είναι ένα soundtrack επιτομή των μουσικών καταθέσεων του Τζον Μπάρι και του Λάλο Σίφριν, που επιβάλει με άνεση στον ακροατή τις παιχνιδιάρικες μελωδίες του και τις ψαγμένες ενορχηστρώσεις. Το «Che Vuole Questa Musica Stasera» σε ερμηνεία του Peppino Gagliardi είναι απλά το μελωδικό κερασάκι σε ένα score που παραμένει νοσταλγικά ρετρό και ταυτόχρονα τόσο σύγχρονο.
Πορφυρός Λόφος (Crimson Peak) του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, μουσική: Fernando Velázquez
Τον Fernando Velázquez μπορεί να τον θυμάστε απο το «Ορφανοτροφείο» του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα, αλλά εδώ βρίσκει το πρόσφορο έδαφος να αναπτύξει ιδανικά ιδέες γοτθικού ρομαντισμού. Μέσα από τον πλούσιο ήχο της ορχήστρας ενισχύει με τη σειρά του την ατμόσφαιρα της ταινίας του Ντελ Τόρο και ακολουθεί σε δραματικούς τόνους και με ένα υπέροχο, μελωδικό νανούρισμα μία ιστορία που προέκυψε περισσότερο ένα ιδιόρρυθμο love story, παρά μία ταινία τρόμου.
Σε Ακολουθεί (It Follows) του Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, μουσική: Disasterpeace
Το αλληγορικό, παράξενο σύμπαν μιας ταινίας που μοιάζει σαν να βγήκε από την εποχή των videoclubs, παρασύρει υπνωτιστικά με ένα soundtrack γεμάτο αναφορές στο στιλ του Τζον Κάρπεντερ. Ο Richard Vreeland (Disasterpeace) οικοδομεί επιμελώς ένα συνεκτικό κόσμο δυσοίωνης διάθεσης και συλλαμβάνει τέλεια τον παρανοϊκό κόσμο της ταινίας. Το κάνει μάλιστα τόσο ταιριαστά, που σε κάνει να νιώθεις ακόμα πιο άβολα στη θέασή της.
Το Παιχνίδι της Μίμησης (The Imitation Game) του Μόρτεν Τίλντουμ, μουσική: Alexandre Desplat
Μαζί με το νικηφόρο «Grand Budapest Hotel», το «The Imitation Game» ήταν η δεύτερη ταυτόχρονη υποψηφιότητα του ανήσυχου Alexandre Desplat στα όσκαρ, και τόσο στη θέαση της ταινίας, όσο και στην ακρόαση του άλμπουμ, αντιλαμβάνεσαι εύκολα το γιατί. Οι μελωδίες λογαριθμικής συνάρτησης, συγκινητικής αφήγησης και ρυθμικής ακρίβειας «δένουν» απόλυτα με την ταινία του Τίλντουμ και άγουν πλοκή και συναίσθημα.
