Σήμερα: Απόκοσμα, μεγαλειώδη, νοσταλγικά, μελωδικά… αυτά είναι τα καλύτερα σάουντρακ του 2014 και εμείς σας έχουμε έτοιμη την ιδανική playlist!
«Interstellar» (Χανς Ζίμερ)
Ο Χανς Ζίμερ μετρά πια χρόνια συνεργασίας με τον Κρίστοφερ Νόλαν, αλλά για το «Interstellar» επέστρεψε αγνός και σόλο (χωρίς τα μουσικά δεκανίκια που κουβαλούσε τα τελευταία χρόνια) με μία μουσική ραψωδία που ενισχύει το αίσθηση του θαύματος και γίνεται μία πνευματική, κοσμική Λειτουργία βασισμένη στο ανθρώπινο μεγαλείο.
Από τον Μάλερ μέχρι τον Φίλιπ Γκλας, ο Ζίμερ καλύπτει μία τεράστια απόσταση «διαστρικής» έμπνευσης και παραδίδει το καλύτερο σάουντρακ της χρονιάς.
«Κάτω από το Δέρμα» (Μίκα Λέβι)
Με αγαστή συνοχή η Μίκα Λέβι δημιουργεί ένα υποδόριο μουσικό σκορ τόσο απόκοσμο, συνταρακτικό και παράξενα όμορφο, όπως η ταινία του Τζόναθαν Γκλέιζερ. Ένα μεταμοντέρνο, πειραματικό αριστούργημα που θα ενθουσίαζε μέχρι και τον Τζον Κέιτζ.
«Δικός της» (Arcade Fire, Όουεν Παλέτ)
Τρυφερά ευπροσήγορο και εξαιρετικά «ενσυναισθητικό», η υποψήφια για Όσκαρ μουσική των Arcade Fire και Όουεν Παλέτ κατανοεί απόλυτα την οπτική γλώσσα του Σπάικ Τζόουνς και υπογραμμίζει τις μελαγχολικές τάσεις της. Το «Moon Song» της Κάρεν Ο είναι απλά το επιστέγασμα.
«Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» (Τρεντ Ρέζνορ, Άτικους Ρος)
Ο Τρεντ Ρέζνορ και ο Άτικους Ρος ντύνουν τo ειρωνικό κινηματογραφικό σχόλιο του σπουδαίου Ντέιβιντ Φίντσερ με μία εξίσου σαρκαστική μουσική συνοδεία, που συνδράμει ιδανικά στο να υπονομεύσει μαζί του τους χαρακτήρες και να αποκαλύψει τις πνιγηρές κοινωνικές συμβάσεις.
«Ξενοδοχείο Grand Budapest» (Αλεξάντρ Ντεσπλά)
Ο παραγωγικότατος Αλεξάντρ Ντεσπλά εμπλουτίζει εμφατικά το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» με μία σβέλτη αναφορά στη λαϊκή μουσική παράδοση της Ρωσίας, δημιουργώντας μία πλούσια ταπισερί διαφορετικών ηχοχρωμάτων, τόσο διαφορετική και πλούσια όσο και οι χαρακτήρες του Γουές Άντερσον.
«Maleficent» (Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ)
Περισσότερο σαν μία μουσική για ένα μπαλέτο αντίστροφο της «Ωραίας Κοιμωμένης» του Τσαϊκόφσκι, ο Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ συνθέτει μία πλούσια ενορχηστρωμένη συμφωνία μελοποιώντας ένα επικό μουσικό ταξίδι φαντασίας για μία εμβληματική ηρωίδα.
«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (Άμπελ Κορζενιόφσκι)
Μετά το «Ένας Άνδρας Μόνος» του Τομ Φορντ και το «W.E.» της Μαντόνα, ο Πολωνός Άμπελ Κορζενιόφσκι (συγκρατείστε το όνομα) πιστοποιεί στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» πως μπορεί να υπογράφει μουσική συναισθηματικής ευθύτητας με λυρική ταυτότητα και μελωδική ακρίβεια χωρίς να ακούγεται βαρύς και ακαδημαϊκός.
«Πέρα από το Όνειρο» (Μαξ Ρίχτερ)
Με υπνωτιστικά έγχορδα ο Μαξ Ρίχτερ φτιάχνει μία μουσική ελεγεία για το ψυχοτροπικό φιλμ του Άρι Φόλμαν, ξεπερνώντας τα μουσικά κλισέ και βρίσκοντας τη συναισθηματική βάση που συνδέει τους παραληρηματικούς φιλοσοφικούς στοχασμούς της ταινίας.
«Τα Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου» (Αλμπέρτο Ιγλέσιας)
Με περισσή κομψότητα ο αγαπημένος συνθέτης του Πέδρο Αλμοδόβαρ στήνει με μουσική συνενοχή το δικό του μελωδικό χαλί υπόγειων εντάσεων για το θρίλερ του Χοσεΐν Αμίνι και υπενθυμίζει το σπουδαίο ρόλο που έχει η συνθετική ακρίβεια στην κινηματογραφική εικόνα.
«Οδηγός Διαπλοκής» (Various)
Ντόνα Σάμερ, Έλτον Τζον, Τομ Τζόουνς. Ο «Οδηγός Διαπλοκής» είναι ένας ξέφρενος φόρος τιμής στα ‘70s, ένα σάουντρακ-βίβλος για ρετρό πάρτι και μία μουσική ανάμνηση της παραπάνω αξεπέραστης σκηνής.
«Μεγαλώνοντας» (Various)
Το κινηματογραφικό πείραμα του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ γίνεται μία μουσική παρακαταθήκη 12ετίας και συγκεντρώνει ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής που θυμίζουν πως μεγαλώσατε και εσείς και θα πρέπει να αισθάνεστε περήφανοι και «μουσικά» πλούσιοι για την εμπειρία.
«Φύλακες του Γαλαξία» (Various)
Να μία εξαιρετική συλλογή τραγουδιών που προκύπτει τόσο αναπάντεχα χαβαλεδιάρικη, όσο και το μπλοκμπάστερ της Μάρβελ. Μέσα στον καταιγισμό των ηχητικών εφέ και της ψηφιακής υπερβολής, οι «Φύλακες του Γαλαξία» πατούν play για να περάσουν καλά με Ντέιβιντ Μπόουι, Blue Swede και Jackson 5. Το γεγονός πως το σάουντρακ κυκλοφόρησε και σε κασέτα, το κάνει νοσταλγικά συνεπές. Awesome mix πραγματικά!
«Inside Llewyn Davis» (Various)
Οι αδερφοί Κοέν συναντούν και πάλι τον T Μπόουν Μπερνέτ για να εμβαθύνουν με μουσική ακρίβεια στη φολκ σκηνή του Γκρίνουιτς Βίλατζ. Η ειλικρίνεια των ερμηνειών του καστ και ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν τονίζουν με αυθεντική συγκίνηση τη συλλογή τραγουδιών του «Inside Llewyn Davis».
«Νώε» (Κλιντ Μάνσελ, Πάτι Σμιθ)
Στον αμφιλεγόμενο «Νώε» του Ντάρεν Αρονόφσκι, ο Κλιντ Μάνσελ υπηρετεί μεγαλόπνοα και ευρηματικά το βιβλικό περιεχόμενο και η Πάτι Σμιθ κλείνει την ταινία με ένα σπαρακτικό νανούρισμα που θωπεύει την κακεντρέχεια της ανθρώπινης φύσης και ελπίζει στην ανθρωπιά.
«Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί» (SQÜRL)
Στο «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί» του Τζιμ Τζάρμους, το σάουντρακ ταξιδεύει από το Ντιτρόιτ ως την Ταγγέρη με ροκ διανθίσματα, ανατολίτικο αέρα και κομμάτια που υπνωτίζουν τόσο νωχελικά και απόλυτα, όσο και οι δύο αιώνιοι εραστές του τίτλου.
«The Guest» (Various)
Σας έλειψε η ρετρό σκοτεινή μουσική υποβολή του «Drive»; Στο «The Guest» θα ανακαλύψετε κομμάτια με ονειρικά synth και άψογα στιλιζαρισμένη electro, ικανά να σας μεταφέρουν στο πιο σκοτεινό βερολινέζικο κλαμπ και να σας θαμπώσουν με neon ηχητικά σήματα.
«Χόμπιτ: Η Μάχη των Πέντε Στρατών» (Χάουαρντ Σορ)
Ο Χάουαρντ Σορ ολοκληρώνει με αυτοπεποίθηση τη μουσική εποποιία της Μέσης Γης και αναγορεύεται επίσημα σε εθνικό συνθέτη της. Το παγκόσμιο κοινό αποχαιρετά κινηματογραφικά τον κόσμο του Τόλκιν με ένα τραγούδι του συμπαθή Μπίλι Μπόιντ που δίνει την ευκαιρία για ένα λιτό και συγκινητικό αντίο.
«Η ταινία Lego» (Μαρκ Μαδερσμποου)
Κανείς δεν περίμενε πόσο ξεδιάντροπα φευγάτη και ειλικρινά διασκεδαστική θα ήταν μία ταινία βασισμένη στα πολυαγαπημένα τουβλάκια! Όπως επίσης, κανείς δεν περίμενε πως ένα αφελές μουσικό σκαρίφημα θα μπορούσε να γίνει ένας απίστευτα feel good σουξεδιάρικος ύμνος. Ναι, μιλάμε για το «Everything is Awesome!!!».
«Xenia» (Various)
Και όπου various, συμπληρώστε τα ονόματα των Ραφαέλα Καρά και Πάτι Πράβο που απογειώνουν τις σκηνές του «Xenia» μέσα σε μία αθεράπευτη ντίσκο έξαρση που ενώνει τα δύο αδέρφια επί της οθόνης και ξεσηκώνει το κοινό μέσα στην αίθουσα.
«Οι Αισθηματίες» (The Boy)
Από τον Κώστα Γούναρη και τον Αττίκ, μέχρι τη Τζένη Βάνου και τους Κόρε Ύδρο, ο The Boy βρίσκει τη χρυσή τομή στους «Αισθηματίες» και απογειώνει, υπονομεύει και αποσυναρμολογεί τη δράση ρομαντικά.
