Άλλες ήταν μικρές, κι άλλες μεγάλες σε διάρκεια, άλλες οι πιο εντυπωσιακές μέσα σε χαοτικά 90λεπτά, άλλες πολύ καλές σε κακές ταινίες, άλλες σημαντικές κι άλλες «φανταχτερές» (μετρήστε τα πάρτι μόνο, και θα δείτε). Αυτές είναι οι σκηνές που ξεχωρίσαμε, θυμόμαστε και αγαπήσαμε φέτος.
(προσοχή: ορισμένες σκηνές αποτελούν spoiler, αποφύγετε εκείνες ταινιών που δεν έχετε δει)
Ο χορός του μικρού Γκρουτ από τους «Φύλακες του Γαλαξία»
Το πιο ευφάνταστο και απενεχοποιημένα weird μπλοκμπάστερ της χρονιάς τελειώνει όπως ακριβώς ξεκίνησε: με έναν απολαυστικό χορό σε ένα 80s κομμάτι. Και ποιος μπόρεσε να μην χαμογελάσει στο θέαμα του τόσο χαρούμενου μωρού Γκρουτ;
Ο χρόνος σταματά στο «X-Men: Ημέρες Ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος»
Οι δυνάμεις του μεταλλαγμένου Quicksilver κοσμούν την εξυπνότερη και εντυπωσιακότερη σκηνή του σίκουελ αυτού, βάζοντας ταυτόχρονα πονοκεφάλους στην ομάδα του Τζος Γουίντον οι οποίοι πρέπει να βρουν μία εξίσου κουλ απάντηση στην δική τους εκδοχή για τον ίδιο χαρακτήρα στους δεύτερους «Εκδικητές»…
Το δραματικό φινάλε του «The Amazing Spider-Man 2»
Η πιο θρυλική ιστορία του ανθρώπου-αράχνη στα κόμικ ζωντάνεψε και στη μεγάλη οθόνη, στο δυστυχώς κατά τα άλλα απογοητευτικό σίκουελ του επίσης κακού «The Amazing Spider-Man». Η στιγμή όμως ήταν σοκαριστική και συγκινητική, κυρίως γιατί το καλύτερο πράγμα που μας έδωσε η ανούσια επανεκκίνηση του ήρωα είναι η γλυκύτατη σχέση που δημιούργησαν για τους ήρωές τους ο Άντριου Γκάρφιλντ και η Έμμα Στόουν.
Η αληθινή ζωή εισβάλλει στην «Ταινία Lego»
Ποιος θα το περίμενε ότι η ταινία Lego θα ήταν όχι μόνο μια διασκεδαστικότατη περιπέτεια, αλλά και ένας ύμνος στην δημιουργικότητα και σάτιρα της τυποποίησης της μαζικής κουλτούρας; Τα πολλά επίπεδα της ιστορίας άρχισαν να ξετυλίγονται με την ανατροπή αυτή: οι περιπέτειες των ηρώων που παρακολουθούμε δεν είναι παρά στην φαντασία του μικρού ήρωα, παρά τον υπερβολικά αυστηρό πατέρα…
Ο χρόνος περνά γρήγορα στο «Interstellar»
Παρόλο που η κορύφωση των πάμπολλων ιδεών του «Interstellar» έρχεται με την περίφημη σκηνή όπου η παιδική βιβλιοθήκη ενώνει (ή μήπως χωρίζει;) πατέρα και κόρη, η πραγματική καρδιά της ταινίας δεν είναι παρά η στιγμή εκείνη που ο Κούπερ (Μάθιου ΜακΚόναχι), έχοντας επιστρέψει από μία αποστολή ωρών που κράτησε χρόνια ολόκληρα για αυτούς που είναι στη Γη, βλέπει βιντεοσκοπημένα μηνύματα από τα δύο του παιδιά, που μεγαλώνουν δεκαετίες μέσα σε λίγα λεπτά.
Η απόδραση στο «Ξενοδοχείο Grand Budapest»
Τι να πρωτοδιαλέξεις από την απολαυστική σαν τα γλυκά Mendl's ταινία του Γουές Άντερσον; Μέσα σε μια ταινία γεμάτη ιδέες και οπτικό χιούμορ, ξεχωρίζουμε την απόδραση από τη φυλακή που μένει πιστή στο ύφος του Άντερσον, όμως ταυτόχρονα τον δείχνει να δοκιμάζει κάτι το διαφορετικό και γεμάτο αίσθηση δράσης και σασπένς.
Η ιστορία της Γης και του ανθρώπου στο «Νώε»
Το μεγαλόπνοο έπος του Ντάρεν Αρονόφσκι είχε πήλινα πόδια, αλλά και μερικές ιδιοφυείς στιγμές – κορυφαία τους, η εκπληκτική οπτικοποίηση της εξιστόρησης του Νώε για τις απαρχές του σύμπαντος, της Γης και των ανθρώπων που μπλέκει την βιβλική εκδοχή της Δημιουργίας με την θεωρία της εξέλιξης, και καταλήγει σε ένα αριστουργηματικό μοντάζ που αποτυπώνει σε λίγα δευτερόλεπτα αιώνες επί αιώνων συγκρούσεων ανάμεσα σε φυλές και πολιτισμούς.
Η κυρία “H” κάνει σκηνή στο «Nymphomaniac: Μέρος Α'»
Η απατημένη σύζυγος ενός από τους ερωτικούς συντρόφους της Τζο φέρνει τους τρεις μικρούς γιους της στο σπίτι της ερωμένης για να τους δείξει το «αγαπημένο μέρος του μπαμπά» και να ξεσπάσει με το δικό της τρόπο για την προδοσία. Απολαυστικά γραμμένη σκηνή από τον Τρίερ, απολαυστικά παιγμένη από την Ούμα Θέρμαν.
Ο Ντέιβιντ καθαρίζει στο «The Guest»
Ήταν από τις μεγάλες αδικημένες ταινίες της χρονιάς. Και σε καμία άλλη σκηνή του «The Guest» δεν είναι πιο πανηγυρικά εμφανής η απολαυστικότατη αίσθηση χιούμορ και η εύστοχη ισορροπία ανάμεσα στον τρόμο και την κωμωδία, από τη στιγμή που ο Ντέιβιντ «παύει» μερικούς ακόμη μάρτυρες εναντίον του.
O Άνταμ και η Ιβ χορεύουν στο «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί»
Η σκηνή που συμβολίζει καλύτερα την ιδανικά αρμονική και τρυφερή σχέση των δύο βρικολάκων που κυριαρχούν στην ιστορία του Τζιμ Τζάρμους, και η πιο αξιαγάπητη και σέξι στιγμή σε μια ταινία γεμάτη από αυτές.
Ο Τζον ντι Ποντ προσπαθεί απεγνωσμένα να εντυπωσιάσει τη μητέρα του στο «Foxcatcher»
Σε μια εκπληκτικά χορογραφημένη και ερμηνευμένη από τους ηθοποιούς της σκηνή, ο μυστηριώδης ψυχοπαθής χαρακτήρας που υποδύεται ο Στιβ Καρέλ αποκαλύπτεται σε όλη του τη δόξα, όταν η απόμακρη, δυναστική μητέρα του έρχεται να παρακολουθήσει μία από τις προπονήσεις των παλαιστών και ο γιος της πασχίζει να φανεί σπουδαίος προπονητής στα μάτια της, αποζητώντας , με έναν τρόπο απωθητικό, θλιβερό και ανατριχιαστικό ταυτόχρονα την αποδοχή που δεν θα έρθει ποτέ.
Η Έιμι δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο στο «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε»
Αν όλα όσα είχε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν σας είχαν πείσει για την βαθιά ριζωμένη ψυχοπάθεια της Έιμι Νταν της Ρόζαμουντ Πάικ, τότε η σκηνή που μοιράζεται με τον Ντέζι του Νιλ Πάτρικ Χάρις στο κρεβάτι του τελευταίου πρέπει να απομάκρυνε κάθε αμφιβολία. Είναι η στιγμή που ο Φίντσερ αγκαλιάζει τις pulp καταβολές της ιστορίας του και θριαμβευτικά σοκάρει με την εικόνα της λουσμένης με αίμα πρωταγωνίστριάς του.
Οι τίτλοι τέλους του «22 Jump Street»
Σε όλη τη διάρκειά του, το «22 Jump Street» σατιρίζει δίχως έλεος την τεμπελιά και κυνισμό των σίκουελ, και οι τίτλοι τέλους του είναι μία ευφυής, καυστικότατη συνέχεια της σάτιρας αυτής ενάντια στη μόδα των φραντσάιζ.
Οι επιβάτες της τρίτης θέσης επιτίθενται στο «Snowpiercer»
Βίαιη και σοκαριστική, αλλά και πανέμορφα χορογραφημένη και γυρισμένη, η σκηνή που, ισορροπώντας ανάμεσα στον λυρισμό και την ωμότητα, συνοψίζει καλύτερα τη σκληρή δυστοπική ιστορία του Μπονγκ Τζουν-χο.
Το πρώτο θύμα του «Under the Skin»
Σε μια από τις πολλές τολμηρές επιλογές του, ο Γκλέιζερ κινηματογραφεί την θανάσιμη αποπλάνηση τυχαίων ανδρών από την εξωγήινη σειρήνα της Σκάρλετ Γιόχανσον με έναν συναρπαστικά ιμπρεσιονιστικό τρόπο: ο άνδρας την ακολουθεί ανυποψίαστος σε ένα ολοσκότεινο δωμάτιο αφαιρώντας τα ρούχα του και γλιστρά σιγά-σιγά σε ένα μυστηριώδες μαύρο υγρό που τελικά τον καταπίνει ολόκληρο. Όλη η ουσία και καλλιτεχνική αρτιότητα της ταινίας μέσα σε ένα αριστουργηματικό δίλεπτο – δείτε το .
Η «Ida» ζει για λίγο
Χαμηλών τόνων όπως άλλωστε και όλη η εξαιρετική ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι, η πανέμορφη σκηνή όπου η Ίντα γίνεται μέρος του «έξω» κόσμου, περνώντας ένα βράδυ με μουσική, χορό και έρωτα, κλείνει μέσα της όλη τη λαχτάρα της Ίντα για ζωή αλλά και την ανάγκη της για επιστροφή σε όσα ξέρει ήδη.
Η έκρηξη της παμπ στο «'71»
Παρόλο που η οδομαχία και έπειτα το κυνηγητό της αρχής είναι εξίσου εξαιρετικά, είναι η σοκαριστική σκηνή της έκρηξης στην παμπ που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας – για τον τρόμο της στιγμής και το εντυπωσιακό τεχνικά μονοπλάνο που συλλαμβάνει ιδανικά τι εστί απόλυτη κατάσταση σοκ και χάους έπειτα από κάτι τέτοιο.
Ο Μέισον φεύγει για το πανεπιστήμιο στο «Boyhood»
Αν η Πατρίσια Αρκέτ κερδίσει το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου φέτος, θα είναι για αυτήν εδώ τη σκηνή, τη γλυκόπικρη στιγμή αποχωρισμού ανάμεσα σε γιο και μητέρα και κυρίως την ατάκα της τελευταίας, που βιώνει πολύ πιο έντονα το αντίο αυτό: «Απλώς δεν περίμενα ότι θα είσαι πια τόσο χαρούμενος που φεύγεις!»
Η σκηνή σεξ του «The Spectacular Now»
Συνήθως οι κινηματογραφικές σκηνές σεξ, και μάλιστα αυτές που έχουν να κάνουν με εφήβους και την πρώτη φορά, ωραιοποιούν μια κατάσταση που μπορεί να είναι περισσότερο άβολη παρά ευχάριστη. Και οι συντελεστές του «The Spectacular Now» αντιστάθηκαν στα φτιασίδια και την πολλή γυαλάδα, για να μας δώσουν κάτι βαθιά τρυφερό αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίσιμο στις «ατέλειές» του.
Το αντίο του «The Selfish Giant»
Έχοντας χτίσει με λιτό ρεαλισμό τους χαρακτήρες της, η ιστορία της Κλάιο Μπάρναρντ φτάνει σε ένα συγκλονιστικό φινάλε, που μοιάζει να σε χτυπά σα γροθιά με τη συναισθηματική του δύναμη και την απλότητα των εικόνων του: χωρίς λόγια, μόνο με ένα σφίξιμο των χεριών και μια παρατεταμένη αγκαλιά.
Η Ραγιόν επιστρέφει για λίγο στην παλιά της ζωή στο «Dallas Buyers Club»
Ξέροντας πια ότι η ίδια είναι καταδικασμένη, η Ραγιόν συναντά τον πατέρα της για να του ζητήσει μια τελευταία χάρη, όχι για εκείνη αλλά για τον φίλο της, Ρον. Και όλος ο καταπιεσμένος θυμός και η πίκρα μιας ζωής που ποτέ δεν την κατάλαβε και ποτέ δεν την αγάπησε για αυτό που ήταν, σύμβολο της οποίας είναι ο απόμακρος πατέρας, βγαίνει στην υπέροχη ερμηνεία του, δικαίως βραβευμένου με Όσκαρ, Τζάρεντ Λίτο.
Η Σαμάνθα τραγουδά το «Moon Song» στο «Her»
Η εκδρομή του Θίοντορ (και της Σαμάνθα, κατά κάποιον τρόπο) κορυφώνεται με το υπέροχο «Moon Song» και ένα κολάζ ευτυχισμένων στιγμών μιας «σχέσης» που μετά από τη στιγμή αυτή αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει την σκληρή πραγματικότητα.
Τα παιδιά του «Xenia» χορεύουν
Η τρυφερή καρδιά του «Xenia» κρύβεται κυρίως σε στιγμές σαν κι αυτή, γεμάτη αίσθηση χαράς και διασκέδασης, αλλά και νοσταλγίας και μελαγχολίας.
Δείτε περισσότερα από την ανασκόπηση του 2014:
Οι καλύτερες τηλεοπτικές σειρές της χρονιάς
Τα καλύτερα τρέιλερ της χρονιάς
Οι καλύτερες ατάκες της χρονιάς
Τα καλύτερα σάουντρακ της χρονιάς
