Ο Ντέιβιντ Φίντσερ μου φάνηκε λίγος, ο Κρίστοφερ Νόλαν άνισος, ο Γουές Αντερσον πανέμορφος αλλά εντελώς άδειος και ο Λαρς φον Τρίερ υπεύθυνος για μια κατά το ήμισυ εξαιρετική ταινία (όπως ήταν το πρώτο κεφάλαιο του «Nymphomaniac»).
Ύστερα από αυτή τη σύντομη εξομολόγηση, όποιος επιθυμεί μπορεί να διαβάσει παρακάτω ποιες είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο αποκαρδιωτικές κινηματογραφικές στιγμές της χρονιάς που φεύγει. Χωρίς αξιολογική σειρά, μια και η απογοήτευση παραμένει, σε κάθε περίπτωση, ίδια.
Μαγεία στο Σεληνόφως (Magic in the Moonlight)
του Γούντι Άλεν
Από τις ταινίες που ο Γούντι Άλεν πρέπει να γύρισε ανακινώντας κάποιο από τα ξεχασμένα και όχι ιδιαίτερα δουλεμένα σενάρια που είχε καταχωνιασμένο από χρόνια στο συρτάρι του, το ανεπαρκέστατο «Μαγεία στο Σεληνόφως» θα είχε υποστεί σαφώς λιγότερο ευγενική υποδοχή αν υπογραφόταν από κάποιον άλλο σκηνοθέτη.
Επειδή όμως ο Άλεν τυχαίνει σταθερά ευνοϊκής αντιμετώπισης από τους κριτικούς και το κοινό, ακόμη και στις πιο αδύναμες στιγμές του, η ασήμαντη κομεντί του την γλίτωσε με ευγενικό τρόπο.
Αγαπώντας, Πίνοντας και Τραγουδώντας (Aimer, Boire et Chanter)
του Αλέν Ρενέ
Η τελευταία ταινία του μέγιστου Γάλλου σκηνοθέτη, την οποία ο Ρενέ γύρισε ενώ βρισκόταν αισίως στα 91 του χρόνια και λίγο πριν αποχαιρετήσει οριστικά τη ζωή, έμελλε να αποτελέσει, δυστυχώς, τίποτα περισσότερο από ένα χαριτωμένο μπουλβάρ, η θεατρική αντίληψη του οποίου δεν λειτουργεί ευεργετικά ούτε συναισθηματικά υπέρ της πλοκής.
Philomena
του Στίβεν Φρίαρς
Παρά τον θεματικό της πλούτο, η ταινία μοιάζει με αποτέλεσμα προγραμματισμού. Η σεναριακή δουλειά που έχει υποστεί μοιάζει να στηρίχτηκε εξ ολοκλήρου επάνω σε δοκιμασμένες φόρμουλες, χαρακτήρες και καταστάσεις τοποθετούνται μέσα σε απλοϊκές εκδοχές περί καλού και κακού, ενώ υπάρχουν σημεία όπου το συναισθηματικό πατρονάρισμα από μέρους των εμπνευστών του φιλμ γίνεται προφανές.
Πλήρως προσαρμοσμένος στις συμβάσεις αυτές, ο Στίβεν Φρίαρς ξεχνά πόσο οξυδερκής σκηνοθέτης υπήρξε στο παρελθόν κι εδώ παραμένει απρόσωπος, δίχως την διάθεση να επέμβει στο σενάριο και στη δουλειά των ηθοποιών του.
Μνημείων Άνδρες (The Monuments Men)
του Τζορτζ Κλούνεϊ
Τόσο μεγάλη ήταν η αυτοπεποίθηση του Κλούνεϊ για τις πολλάκις παινεμένες ικανότητές του πίσω από την κάμερα (αντίδραση μάλλον αναμενόμενη, ύστερα από τους κατά συρροή επαίνους που είχε εισπράξει για το «Καληνύχτα και Καλή Τύχη»), ώστε διάλεξε αυτή τη φορά να αφήσει μια ολόκληρη ταινία να σκηνοθετηθεί μόνη της και ένα αξιοζήλευτο επιτελείο ηθοποιών να απομείνει με ένα άρρυθμο πολεμικό δράμα στα χέρια του. Καλύτερη τύχη την επόμενη φορά…
Νώε (Noah)
του Ντάρεν Αρονόφσκι
Ευγενές ολίσθημα καριέρας για μερικούς, ταινία πολύ πιο θαρραλέα σε προθέσεις από οποιοδήποτε θρησκευτικό έπος που έχουμε δει τελευταία για κάποιους άλλους, σε καμία όμως περίπτωση μια πετυχημένη ταινία, ο «Νώε» πάσχει από την υπερβολική του σοβαροφάνεια, από τις σποραδικές αυθαιρεσίες του σεναρίου που καταλήγουν στην οθόνη συχνά ανόητες, από την πληθώρα των ψηφιακών εφέ που μετατρέπουν την όλη κινηματογραφική επιχείρηση σε κάτι πλησίον του βιντεοπαιχνιδιού και από μια ευρεία γκάμα ερμηνειών, η οποία πηγαινοέρχεται διαρκώς ανάμεσα στο υποφερτό και το πομπώδες.
St. Vincent, Ο Αγαπημένος μου Αγιος (St. Vincent)
του Θίοντορ Μέλφι
Όταν έχεις στη διάθεσή σου μια από τις καλύτερες κωμικούς της πρόσφατης μνήμης (Μελίσα Μακ Κάρθι), ένα καστ αποτελούμενο μεταξύ άλλων από τους συμπαθέστατους Ναόμι Γουότς και Κρις Ο΄Ντόουντ, στον πρωταγωνιστικό σου ρόλο τον υπέροχο Μπιλ Μάρεϊ και στη διάθεσή σου μια γλυκόπικρη ιστορία που στα χαρτιά τουλάχιστον έμοιαζε να βρίθει χιουμοριστικών ευκαιριών, πόσες πιθανότητες έχεις να τα θαλασσώσεις πλήρως; Μάλλον πολλές, αν κρίνουμε από το επίπεδο δραματουργικά και καθόλου αστείο αποτέλεσμα που παρέδωσε ο σκηνοθέτης αυτού του φιλμ.
Εξοδος: Θεοί και Βασιλιάδες (Exodus: Gods and Kings)
του Ρίντλεϊ Σκοτ
Όχι ακριβώς απογοήτευση, αφού προσωπικά έχω σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια να περιμένω κάτι αληθινά σημαντικό από τον Ρίντλεϊ Σκοτ, όσο μια επιβεβαίωση του πόσο το πέρασμα του χρόνου έχει μετατρέψει έναν αλλοτινό οραματιστή σκηνοθέτη σε έναν πρώτης τάξεως διεκπεραιωτή, η «Έξοδος» είναι ένα εντυπωσιακό σε σημεία θέαμα το οποίο στηρίζεται επάνω σε ένα ισχνό σενάριο και σε μια αντίληψη περί σινεμά η οποία μοιάζει να ξεπήδησε όχι από αυθόρμητο δημιουργικό ερέθισμα, αλλά από κάποια βιοτεχνία μαζικής παραγωγής επών.
Snowpiercer
του Μπονγκ Τζουν Χο
Από τον χαρισματικό κορεάτη δημιουργό του «Memories of Murder» όφειλε κανείς να περιμένει πολλά περισσότερα από αυτή την φορτωμένη περιπέτεια φαντασίας (που αποτελεί και το αγγλόφωνο ντεμπούτο του σκηνοθέτη) με χαρακτήρες πέρα από τα όρια της καρικατούρας, ένα σενάριο που αφήνεται να φλερτάρει συχνά πυκνά με τη μπαλαφάρα, σκηνές δράσης που μοιάζουν κουραστικά επαναλαμβανόμενες, εφέ πιο ψεύτικα και από αυτά που στολίζουν τα βιντεοπαιχνίδια και μια απλοϊκή ταξική αλληγορία που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από σχολική έκθεση !
Δείτε περισσότερα από την ανασκόπηση του 2014:
Τα καλύτερα τρέιλερ της χρονιάς
Οι καλύτερες ατάκες της χρονιάς
Τα καλύτερα σάουντρακ της χρονιάς
