Από το 1989 που κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ μέχρι και σήμερα, τον Σεπτέμβριο του 2014, μεσολάβησαν 25 ολόκληρα χρόνια και 234 τεύχη μέσα στα οποία χώρεσε η παγκόσμια και εγχώρια κινηματογραφική ιστορία μέσα από εκτενή αφιερώματα, πολυσυζητημένες λίστες, θρυλικές στήλες, διαχρονικές κριτικές, πολυάριθμες συνεντεύξεις και άρθρα.
Και γι' αυτό, το τεύχος 234 που κυκλοφορεί είναι αφιερωμένο στα 25 αυτά χρόνια, όπου παρήλασαν τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά γεγονότα και γράφτηκαν ακόμη περισσότερα.
Ανάμεσα στους ανθρώπους που συμβάλλουν στο τεύχος αυτό, πλάι στον ποταμό άρθρων και αποσπασμάτων που παραθέτονται από το ξεκίνημα του περιοδικού μέχρι σήμερα, θα συναντήσετε και ολοκαίνουργια κείμενα που υπογράφουν οι περισσότεροι παλιοί συντάκτες του ΣΙΝΕΜΑ.
Σήμερα, σχεδόν όλοι τους διαπρέπουν στο χώρο της παραγωγής, της σκηνοθεσίας, της δημοσιογραφίας και της κινηματογραφικής κριτικής.
Ένας από τους συντάκτες αυτούς, ο οποίος ξεκίνησε στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, πέρασε στα φεστιβαλικά λημέρια και τώρα θεωρείται ένας εκ των πλεον αξιόπιστων Ελλήνων παραγωγών, με περγαμηνές που φέρνουν το «Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» του Έκτορα Λυγίζου, το «Να Κάθεσαι και να Κοιτάς» του Γιώργου Σερβετά και το πρόσφατο «Για Πάντα» της Μαργαρίτας Μαντά, που θα προβληθεί στις προσεχείς Νύχτες Πρεμιέρας, είναι και ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης.
Λόγω τυπογραφικού λάθους, το κείμενό του δεν δημοσιεύτηκε στο τεύχος. Παρατίθεται εδώ αυτούσιο, για να μας θυμίσει αξιόλογα κινηματογραφικά γεγονότα από την τελευταία 25ετία. Με τον δικό του, προσωπικό τρόπο.
Το τρέιλερ της ταινίας «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» του Έκτορα Λυγίζου
Όταν ξεκίνησα τη συνεργασία μου με το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ ήμουν μικρότερος σε ηλικία απ΄ό,τι είναι το περιοδικό σήμερα. Ήταν, δηλαδή, το 1998, εγώ ήμουν 21 χρονών και σήμερα είναι το 2014 και το περιοδικό γίνεται 25! Ασφαλώς, αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Καταδεικνύει, όμως, ότι για μας τους πρώην αναγνώστες και συντάκτες του περιοδικού, η σχέση με το ΣΙΝΕΜΑ (και το σινεμά) είναι αυστηρά προσωπική. Ξεκινά από πολύ νωρίς κι αγκαλιάζει ένα σωρό «άσχετους» ανθρώπους, με μοναδικό κοινό την αγάπη τους για τις ταινίες – ο Τζιώτζιος, ας πούμε, ήταν νομικός κι ο Μήτσης οδοντίατρος.
Έτσι, λοιπόν, για να γιορτάσω κι εγώ τα 25 χρόνια του ΣΙΝΕΜΑ αποφάσισα να κάνω μια μίνι ανασκόπηση στο σινεμά και σε 25 ταινίες που αγαπώ για καθαρά προσωπικούς λόγους. Γιατί (πώς να το κάνουμε δηλαδή;) στο ΣΙΝΕΜΑ, πέρα από τις προσωπικές υποθέσεις, αγαπούσαμε πάντα και τις λίστες.
[ΣΗΜ: τα μόνα αντικειμενικά κριτήρια της λίστας ήταν να έχω δει την ταινία στον κινηματογράφο τη χρονιά της εξόδου της και να μη συμπεριλάβω τις δικές ταινίες μου, που προφανώς είναι οι παντοτινές αγαπημένες μου!]
1990 – Όταν είσαι έφηβος, νομίζεις ότι είσαι ολομόναχος στον κόσμο αυτό και βλέπεις τον «Ψαλιδοχέρη», ε, δεν έχεις και πολλές επιλογές, θα ερωτευτείς!
Το τρέιλερ του «Ψαλιδοχέρη»
1991 – Ο σημερινός μου εαυτός θα διάλεγε τη «Σιωπή των Αμνών», αλλά στην τρυφερή ηλικία των 14 το ταξίδι ελευθερίας των «Θέλμα και Λουίζ» με είχε συνεπάρει πολύ περισσότερο.
1992 – «Reservoir Dogs», «Ο Μπάτμαν Επιστρέφει», «Οι Ασυγχώρητοι», κλπ. Ναι, εντάξει, καλά όλα αυτά αλλά ξεχνιέται το «Βασικό Ένστικτο»;
1993 – Με πόνο ψυχής θα αφήσω έξω το «Dazed and Confused» (άλλωστε στην Ελλάδα δεν βγήκε ποτέ στις αίθουσες) για μια ταινία που ακόμα και σήμερα επιστρέφει συχνά στο μυαλό μου: «Μαθήματα Πιάνου» της Τζέιν Κάμπιον.
Το τρέιλερ των «Μαθημάτων Πιάνου»
1994 – Η ιστορία του σύγχρονου σινεμά σε δύο μόνο λέξεις: «Pulp Fiction».
1995 – Η αλήθεια είναι πως σήμερα μου φαίνεται κάπως φολκλόρ, αλλά τότε το «Underground» μου έμαθε να αγαπώ το ευρωπαϊκό σινεμά.
1996 – Η ταινία και το σάουντρακ που καθόρισε τη γενιά μου όσο καμία άλλη: «Trainspotting».
1997 – Η χρονιά του «Τιτανικού» για μένα ήταν και θα είναι η χρονιά της «Χαμένης Λεωφόρου».
1998 – Σε μια χρονιά με πολλές σπουδαίες ταινίες, επιτέλους μια εύκολη επιλογή: «Η Λεπτή Κόκκινη Γραμμή».
1999 – Όταν ο ουρανός βρέχει βατράχια… Μόνο στη «Μανόλια».
2000 – Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συμφωνική οβερτούρα πριν σβήσουν τα φώτα στη μεγάλη σάλα των Καννών και βυθιστούμε στο «Χορεύοντας στο Σκοτάδι».
Το τρέιλερ του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα «Χορεύοντας στο Σκοτάδι»
2001 – Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη βουβαμάρα πριν ανάψουν τα φώτα στη μεγάλη σάλα των Καννών και αναδυθούμε από τη «Δασκάλα του Πιάνου».
2002 – Η χρονιά της Μέριλ Στριπ. Στο ίδιο Φεστιβάλ -δηλαδη, στο Βερολίνο- θα δούμε τη μία μέρα το «Adaptation» και την άλλη θα υποκλιθούμε δια παντός στις «Ώρες».
2003 – Ας μιλήσουμε για τον «Ελέφαντα» στο δωμάτιο…
2004 – «Κανείς δεν Ξέρει» του Χιροκάζου Κόρε-εντα. Ένα σπάνιο κομψοτέχνημα του παγκόσμιου σινεμά και ίσως το πραγματικό αριστούργημα της δεκαετίας.
2005 – Πιθανότατα η καλύτερη κριτική μου για το περιοδικό αυτό δεν γράφτηκε καθόλου τυχαία για τον «Θάνατο του Κυρίου Λαζαρέσκου».
2006 – Και εκεί που νομίζεις ότι το σινεμά δεν μπορεί να σε μαγέψει πια όπως όταν ήσουν μικρός, έρχεται ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο και σε πετάει στο «Λαβύρινθο του Πάνα»…
2007 – Ο Κάρλος Ρεϊγάδας «μεταφέρει» τον «Λόγο» του Ντράγιερ στο Μεξικό και λάμπει ο κόσμος ολόκληρος από αγάπη: «Silent Light».
2008 – Είναι πρώτη ταινία στη λίστα του imdb, είναι πρώτη και στη δική μου: «Ο Σκοτεινός Ιππότης».
Το τρέιλερ του «Σκοτεινού Ιππότη»
2009 – Το μοναδικό μου εξ ημισείας θα το χαρίσω στο ελληνικό σινεμά. Πώς θα γινόταν αλλιώς στη χρονιά του «Κυνόδοντα» και της «Στρέλλας»;
2010 – Όταν αγαπάς τα θρίλερ και το οπερατικό σινεμά, τότε ο «Μαύρος Κύκνος» είναι μονόδρομος.
2011 – Το είδα στο θερινό της Άνδρου με τον έρωτα της ζωής μου, είχε μελτέμι και ήταν όλα τέλεια: «Και ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι».
2012 – «Moonrise Kingdom». ένα σινεμά γάργαρο και λιμπιστό, να το φας σαν παγωτό και να το πιείς στο ποτήρι!
2013 – «Gravity» ή πως η οπτική γλώσσα του σινεμά πάει ένα βήμα (ή και παραπάνω) παραπέρα.
2014 – «Δικός της». Ερωτας.
Το τρέιλερ του «Δικός της» του Σπάικ Τζόουνζ
