Αθήνα, 2004. Μια πόλη μεθυσμένη από τα (ψεύτικα, όπως αποδείχτηκε) επιτεύγματά της, γιορτάζει με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες την νέα εποχή που έρχεται, την πανηγυρική αναγγελία ότι όλα αλλάζουν. Ο Δημήτρης Αθανίτης («Αντίο Βερολίνο», «Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο») ξεκινά τα σχέδια για τις «Τρεις Μέρες Ευτυχίας», μια ταινία που να αποτυπώνει αυτό που έμελλε να έρθει μετά την ευφορία – αυτό που τώρα είναι εδώ.
«Συχνά έχουμε την αίσθηση ότι ορίζουμε την ζωή μας χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι τελικά δεν είμαστε εμείς τα αφεντικά. Έτσι και με την χώρα. Δεν νομίζω ότι φανταζόμασταν πριν από 3-4 χρόνια αυτό το αδιέξοδο, την διάψευση που υπάρχει τώρα. Νομίζαμε ότι οδηγούσαμε τη ζωή μας κάπου, αλλά τελικά δεν είμαστε εμείς που την οδηγούσαμε,» μας λέει ο σκηνοθέτης, που είδε την ταινία του να κάνει το ντεμπούτο της στις Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Την αδυναμία μας αυτή να ορίσουμε αποκλειστικά την πορεία μας απεικονίζει η σπονδυλωτή δομή της ταινίας, που αποτελείται από τις ιστορίες τριών γυναικών: η Βέρα, η Άννα και η Ιρίνα μπορεί να μην γνωρίζονται αλλά οι δυναμικές, αν και κάπως σπασμωδικές, κινήσεις τους σε αναζήτηση της ευτυχίας και της ελευθερίας συναντώνται αναπάντεχα και, χωρίς οι ίδες να το ξέρουν, καθοριστικά. Παρόλο που οι καταστάσεις τους είναι τελείως διαφορετικες, «είναι σαν ένα πρόσωπο σε διαφορετικές εκδοχές, σαν να φτιάχνουν την ψηφίδα μιας γυναίκας στην Αθήνα της κρίσης. Το μεγάλο τους πρόβλημα είναι το άμεσο περιβάλλον τους και το πώς διαμορφώνει το πλαίσιο απέναντι στο οποίο κανείς πρέπει να επαναστατήσει. Περίεργος χώρος η ελληνική οικογένεια: μέσα από την προστασία της προκύπτει ένας ευνουχισμός, μια τερατογένεση, μια φυλακή.»
Όπως σε όλες τις ταινίες του Δημήτρη Αθανίτη, η πόλη έχει μια ιδιαίτερη θέση, είναι σχεδόν ένας τέταρτος χαρακτήρας, αφού σε αυτήν ο σκηνοθέτης αναζητεί «τα αποτυπώματα αυτών που συμβαίνουν στην κοινωνία». Η Αθήνα της ταινίας, χάρη στη δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Γιάννη Φώτου, είναι ποτισμένη σε όλους τους τόνους του μπλε, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα απόκοσμο, μελαγχολικό. «Μέσα από αυτό το μπλε χρώμα περνάει μια ατμόσφαιρα στην ταινία και στην εικόνα της πόλης που κινηματογραφείς, που αντανακλά αυτό που υπάρχει από κάτω, στην ψυχή των ανθρώπων.»
Χριστίνα Λιάπη
Η ταινία «Τρεις Μέρες Ευτυχίας» κυκλοφορεί στις αίθουσες.
