Από τις αρχές του ‘60 ως το τέλος της καριέρας του, το 1977, ο Λουίς Μπουνιουέλ εκπονεί ένα από τα αρραγή σκηνοθετικά σερί της ιστορίας του σινεμά. Η «Τριστάνα» είναι ένα μέρος το σερί αυτού – έστω κι αν, όντας ειδικά αυστηρός, δεν το συγκαταλέγεις στα απολύτως κορυφαία του.
Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι στο σπίτι της Ma. Μόνο που… για να επιστρέψεις σπίτι σου ασφαλής, θα χρειαστείς και λίγη τύχη.
Μέσα στο 2018 παρουσιάστηκαν δύο ντοκιμαντέρ για να τιμήσουν την εκατονταετηρίδα γεννήσεως του μέγιστου δημιουργού. Το «A Year in a Life» και τούτο εδώ, το ευγενικό, καλλιτεχνικά ερωτικό γράμμα της Μαργκαρέτε φον Τρότα στον άνθρωπο που την ενέπνευσε για την πορεία της ζωής της.
Η μάστιγα των βαρύγδουπων σπονδυλωτών δραμάτων τύπου «Βαβέλ» σε μία από τις χειρότερες δυνατές εκδοχές της, σε ένα φιλμ που τρέχει διαρκώς πίσω από την ανάγκη μιας υπερβατικής νοηματοδότησης και που καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με μεγάλου μήκους καμπάνια κοινωνικής ευαισθητοποίησης με φόντο τη σύγχρονη Αθήνα.
Κομμένη και ραμμένη πάνω στην Κλόουζ και το κυνήγι της για το Όσκαρ, η «Σύζυγος» στρέφει την κάμερα πάνω της, ξεχνώντας πως χρειάζονται πολλά περισσότερα από μια μεγάλη ερμηνεία για να βελτιωθεί ένα εντελώς ανεπαρκές σενάριο.
