Δεν είναι η χειρότερη κινηματογραφική babysitter που ειδαμε στις εγχώριες αίθουσες μέσα στη χρονιά, αλλά με τέτοια σίκουελ στο τέλος θα ξεχάσουμε τι ήταν εκείνο που μας είχε γοητεύσει αρχικά στις περιπέτειες του Γκρου και των κίτρινων κολαούζων του.
Δεν είναι η χειρότερη κινηματογραφική babysitter που ειδαμε στις εγχώριες αίθουσες μέσα στη χρονιά, αλλά με τέτοια σίκουελ στο τέλος θα ξεχάσουμε τι ήταν εκείνο που μας είχε γοητεύσει αρχικά στις περιπέτειες του Γκρου και των κίτρινων κολαούζων του.
Ριμέικ του ομώνυμου βελγικού θρίλερ που είδαμε πριν μερικά χρόνια στη χώρα μας, με μια δυνατή ερμηνεία από την Αν Χάθαγουεϊ , μα δίχως (νοηματικά) εποικοδομητική προσαρμογή του υλικού στην αμερικανική πραγματικότητα.
Τρία ζευγάρια θα συμμετάσχουν σε μια ομαδική θεραπεία σχεδιασμένη από την ψυχολόγο τους και σταδιακά όλα τα «άπλυτα» θα βγουν στη φόρα.
Μια γυναίκα από την Κολομβία εργάζεται ως υπηρέτρια σε ένα ζάμπλουτο σπίτι στην Ισπανία, λόγω οικογενειακής οικονομικής ανάγκης. Σχεδόν πάντοτε στωική και σιωπηλή απεργάζεται την μικρή της εκδίκηση απέναντι σε αυτούς που της συμπεριφέρονται τόσο υποτιμητικά. Μικρό κι ανώδυνο ταξικό revenge story, συστηματικά καλοφτιαγμένο και σερβιρισμένο από τον Στίβεν Σόντερμπεργκ που συνέβαλε στην χρηματοδότησή του
