Ο Μάριο και ο Λουίτζι είναι δυο αδέλφια υδραυλικοί, που σύντομα πρόκειται να ζήσουν την μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής τους, όταν ταξιδέψουν σε έναν άλλον, μαγικό κόσμο, εκεί όπου θα βοηθήσουν μια πριγκίπισσα να σώσει το βασίλειό της, από τα σκοτεινά σχέδια μιας σατανικής χελώνας!
Σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη αναπαράσταση αντίστοιχη με τον «Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων», ο Μπο προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι της μητέρας του πριν να είναι πολύ αργά. Μόνο που ο Μπο φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι πως πως οι λέξεις που ακολουθούν ελάχιστο νόημα μπορούν έχουν μπροστά στην ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Άρι Άστερ, που σύμφωνα με τα δελτία τύπου αποπειράται μια υπαρξιακή κωμωδία τρόμου, αλλά εν τέλει παραδίδει ένα έργο αταξινόμητο, μοναδικό, απολύτως ανοιχτό σε ερμηνείες και διαθέσεις.
Ο σπιντάτος ρυθμός και οι συνεχόμενες ανατροπές της ταινίας του Ροντρίγκεζ ίσως «υπνωτίσουν» κάποιον νεαρό, μη εκπαιδευμένο θεατή, που αγνοεί τις (εντυπωσιακά καλύτερες) κινηματογραφικές αναφορές της, μα απουσιάζουν η κεντρική ιδέα, το έρμα και, βασικά, το όραμα για να μπορέσει να μπει (έστω και) στην ίδια πρόταση με εκείνες.
«Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά», τραγουδά ο αοιδός, μα το πρόβλημα του Ντενί Πονταλιντέ είναι πώς να κρύψει τα παιδιά σε μια κωμωδία από το (μακρινό, με τόσα που έχουν μεσολαβήσει) 2020.
Ο έγγαμος βίος ενός γκέι ζευγαριού θα κλονιστεί συθέμελα, όταν ο ένας εκ των δυο συντρόφων ξεκινήσει μια παθιασμένη σχέση με μια γυναίκα.
