Περφόρμανς και παράλληλα κινηματογραφικό δοκίμιο για το φως, το βλέμμα, την εικόνα, τα όνειρα, τη μνήμη, τη γυναίκα, την κόρη, τη μητέρα, τις πρωτοπορίες, το φεμινισμό, την τέχνη, αλλά πάνω απ' όλα για τη μοναδική Αντουανέττα Αγγελίδη.
Για όλους εσάς που είχατε δει το πρώτο φιλμ και αναρωτιόσασταν πότε θα γυριστεί το δεύτερο, να το που έφτασε στις αίθουσες, επιτέλους. Εμφανίζονται και ο Γιώργος Χωραφάς αλλά και ο Ζεράρ Ζινιό – ο δάσκαλος των «Παιδιών της Χορωδίας».
Μονταρισμένο σαν να απευθύνεται σε ανθρώπους με attention span χρυσόψαρου, αυτό το μακάβριο παραμύθι τρόμου χάνει την ατμόσφαιρα του, καθώς και την (όποια) ανθρωπιά του λόγω ενός τρομακτικά κακιασμένου φινάλε.
Σε μια κοινωνία που ζει υπό την σκέπη του Ασυνάρτητου Χρόνου, και η έννοια του Γραμμικού Χρόνου συνεπάγεται ένας είδος αέναης εκκρεμότητας, η Πηνελόπη βιώνει σε λίγες μέρες μια ζωή αναμονής, προσδοκίας, θανάτου, γέννησης, απώλειας και μιας ενδεχόμενης ελπίδας για αγάπη. Εγχείρημα Φανταστικού από το Κύρο Παπαβασιλείου που αξίζει προσοχής.
Για πολλούς η κινηματογραφημένη συναυλία που τελειώνει τη συζήτηση περί κινηματογραφημένων συναυλιών. Για όλους τους ποπ μουσικόφιλους η επιστροφή, 40 χρόνια μετά, μιας υπέρτατης στιγμής του Ντέβιντ Μπερν και των Talking Heads.
