Δεκαέξι χρόνια πέρασαν από την προηγούμενη σκηνοθετική του εμφάνιση («Little Children») και ο Τοντ Φιλντ πρόλαβε στο μεταξύ να προετοιμαστεί επαρκώς για τη (μακράν) καλύτερη μέχρι τώρα ταινία του: ένα πρωτοκλασάτο δείγμα ενήλικου σινεμά και ένα παγερά σαγηνευτικό ψυχολογικό πορτρέτο, με σαρωτική πρωταγωνίστριά του την Κέιτ Μπλάνσετ η οποία διεκδικεί ένα από τα έξι συνολικά Όσκαρ για τα οποία είναι υποψήφιο το φιλμ.
Aφηγηματικά αποσπασματικό, τονικά ανισόρροπο – σαν τον ήρωά του;- και στηριγμένο σε ένα αναιμικό σενάριο, το φιλμ του Ρίντλεϊ Σκοτ «ζωντανεύει» μόνο σε όσες σκηνές επιχειρείται ένας κωμικός ρεβιζιονισμός, στα πρότυπα της «Ευνοούμενης» ή της σειράς «The Great».
Aφηγηματικά αποσπασματικό, τονικά ανισόρροπο – σαν τον ήρωά του;- και στηριγμένο σε ένα αναιμικό σενάριο, το φιλμ του Ρίντλεϊ Σκοτ «ζωντανεύει» μόνο σε όσες σκηνές επιχειρείται ένας κωμικός ρεβιζιονισμός, στα πρότυπα της «Ευνοούμενης» ή της σειράς «The Great».
Δεκαέξι χρόνια πέρασαν από την προηγούμενη σκηνοθετική του εμφάνιση («Little Children») και ο Τοντ Φιλντ πρόλαβε στο μεταξύ να προετοιμαστεί επαρκώς για τη (μακράν) καλύτερη μέχρι τώρα ταινία του: ένα πρωτοκλασάτο δείγμα ενήλικου σινεμά και ένα παγερά σαγηνευτικό ψυχολογικό πορτρέτο, με σαρωτική πρωταγωνίστριά του την Κέιτ Μπλάνσετ η οποία διεκδικεί ένα από τα έξι συνολικά Όσκαρ για τα οποία είναι υποψήφιο το φιλμ.
Κάθε τόσο, όχι πολύ συχνά, έρχεται μια ταινία να γίνει κομμάτι του εαυτού μας, πυξίδα της ψυχής, που κουβαλάμε χρόνια μετά. Το «Δαμάζοντας τα Κύματα» είναι μια ταινία-εμπειρία. Απλή και περίπλοκη, γήινη και ουράνια ταυτόχρονα, εκφράζει με διαπεραστική αμεσότητα ένα μεγαλείο «θεϊκό», το οποίο όμως πηγάζει ολοκληρωτικά και μόνο από τον άνθρωπο.
