Kαταπληκτική ερμηνεία συνόλου, ξεσηκωτικό στα μουσικά του μέρη, πιθανότατα και οσκαρικό. Πρόκειται για εκείνο το crowdpleaser που, αν και σπάνια προσεγγίζει τη σπουδαιότητα, θα θέλαμε να βλέπουμε συχνότερα στη μεγάλη οθόνη. Κι αν εργάζονταν δέκα Τζέιμς Μάνγκολντ παραπάνω στο σημερινό στουντιακό σύστημα, θα το παίρναμε.
Με μια θαρραλέα ερμηνεία από την Ντέμι Μουρ και πίδακες αίματος να βάφουν κόκκινη την οθόνη, η δεύτερη (αγγλόφωνη αυτή τη φορά) ταινία της Γαλλίδας σκηνοθέτιδας μετά το «Revenge» θα κάνει το κοινό να παραληρεί – από ηδονή ή αποστροφή, διαλέγετε και παίρνετε!
Σχεδόν μια δεκαετία από το «Holy Motors», και την τελευταία σκηνοθετική εμφάνιση ενός δημιουργού δίχως όμοιό του στο μοντέρνο σινεμά, το «Annette» επιστρέφει κινηματογραφικά τον Λεός Καράξ με ένα ονειρικό και διαστρεβλωμένο μιούζικαλ στο οποίο το σενάριο και τα τραγούδια έγραψε το θρυλικό συγκρότημα των Sparks.
Η ακριβότερη παραγωγή στα χρονικά του ελληνικού σινεμά, βασισμένη στο λαοφιλές ομώνυμο θεατρικό, ζωντανεύει εντυπωσιακά την κοσμοπολίτισσα Σμύρνη του περασμένου αιώνα, σκαλίζει προσεκτικά το παρασκήνιο της μικρασιατικής καταστροφής και αφουγκράζεται τον οικουμενικό χαρακτήρα της προσφυγιάς.
Ένα χαρακτηριστικό δείγμα επίκλησης της σοσιομιντιακής (μη) αφήγησης, μια ανερμάτιστη συρραφή από σκηνές που δεν εξυπηρετούν τίποτε άλλο πέρα από το fan service. Οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του franchise ίσως περάσουν καλά, αν φυσικα δεν έχουν την απαίτηση να παρακολουθήσουν μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.
