Η αληθινή ιστορία του Τζεφ Μπάουμαν, θύματος της βομβιστικής επίθεσης στο Μαραθώνιο της Βοστώνης που έγινε αργότερα σύμβολο αντίστασης κατά της τρομοκρατίας, έχει ενδιαφέρουσες συναισθηματικές εκλάμψεις αλλά πατά σε γνωστά μονοπάτια εξύψωσης του αμερικανικού ηρωισμού.
Ο σκηνοθέτης μιας απ’ τις καλύτερες και πιο αφοπλιστικά συγκινητικές αμερικανικές ταινίες της τρέχουσας δεκαετίας («Οι Πρωτάρηδες»), επιστρέφει με ακόμα ένα ημι-αυτοβιογραφικό πόνημα, το οποίο συνδέει τη γυναίκα, τον έρωτα, τα όρια της μητρότητας και το άρρηκτο δέσιμο του ατόμου με το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο ανήκει. Το νέο του εγχείρημα ωστόσο φαντάζει με ημιτελές παράγωγο εκείνου που προηγήθηκε και αγαπήθηκε.
Η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται στη δίνη της πολιτικής βίας. Ο Χαμζά, ένας υψηλόβαθμος αστυνομικός, προτείνει στον Καντίρ την αποφυλάκιση υπό έναν δεσμευτικό όρο: προκειμένου ν’ αποφυλακιστεί, θα πρέπει να ενταχθεί σε μια μονάδα των μυστικών υπηρεσιών της οποίας τα μέλη εργάζονται ως σκουπιδιάρηδες.
Ο Καντίρ δέχεται και ξεκινά να μαζεύει σκουπίδια από τις φτωχογειτονιές, ελέγχοντας αν μέσα σ’ αυτά βρίσκονται υλικά που σχετίζονται με την κατασκευή βομβών. Σε μία απ’ αυτές τις γειτονιές, ο Καντίρ βρίσκει τον μικρό του αδελφό, Αχμέτ. Ο Αχμέτ δουλεύει στον δήμο, στην ομάδα που αναλαμβάνει την εξολόθρευση αδέσποτων σκύλων.
Η απροθυμία του Αχμέτ να συνδεθεί αδελφικά με τον Καντίρ, παρά την επιμονή του τελευταίου, οδηγεί τον Καντίρ να πλάσει ιστορίες συνωμοσίας που εξηγούν την αποστασιοποίηση του αδελφού του.
Νορμανδία, 1819. Η Ζαν είναι μια νέα γυναίκα γεμάτη παιδιάστικα όνειρα και αθωότητα, που επιστρέφει σπίτι μετά από τα σχολικά της χρόνια που τα πέρασε στο μοναστήρι. Παντρεύεται έναν ευγενή της περιοχής, αλλά σύντομα αυτός αποδεικνύεται τσιγκούνης κι άπιστος. Σιγά σιγά οι ψευδαισθήσεις της Ζαν διαλύονται. Μια ταινία εποχής – αλλά παντός καιρού – για το τέλος του ρομαντισμού και την απομάγευση που έρχεται με την ενηλικίωση, βασισμένη σ’ ένα μυθιστόρημα του Γκι ντε Μωπασάν.
