«Ήρεμα, ήρεμα! Δεν είναι τρομοκράτης» φωνάζει μια Τουρκάλα μάνα για τον γιο της που κρατείται στο Γκουαντάναμο, σε μια παλαιομοδίτικη λαϊκή κωμωδία βασισμένη σε αληθινή ιστορία, που δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά όποτε το γυρνά στο δράμα. (Αναπάντεχες) Αργυρές Άρκτοι Σεναρίου και Γυναικείας Ερμηνείας στο περασμένο Φεστιβάλ Βερολίνου.
Η κλασική ταινία του Ζιλ Ντασέν με την αλησμόνητη, σιωπηρή σεκάνς της διάρρηξης που αναδεικνύει τη διαδικασία, επιστρέφει στους κινηματογράφους.
Το ρουμάνικο σινεμά εξακολουθεί να είναι εδώ. Εκπληκτικό δείγμα μιας διαρκούσας κινηματογραφικής άνοιξης που εξελίσσεται στην βαλκανική χώρα, η ταινία του Απέτρι είναι ένα περίπου αλάνθαστο κινηματογραφικό θαύμα, που κρύβει στην απαιτητική του φόρμα ερωτήσεις και (κάποιες) απαντήσεις τις οποίες όσοι πιστοί θεατές του προσέλθουν θα κρατήσουν για καιρό μαζί τους.
Η ιστορία του περίφημου βοτανοθεραπευτή (ή τσαρλατάνου;) Γιαν Μικολάσεκ στην –τότε- Τσεχοσλοβακία του 20ού αιώνα, μέσα από το πρίσμα του εκλεκτικού, πληθωρικού, αλλά και συζητήσιμου, φακού της πάντοτε αφηγηματικά δεινής Ανιέσκα Χόλαντ.
Το τρίτο «Κάλεσμα» εκτρέπει το μεγαλύτερο σύγχρονο τρομο-franchise σε ένα λιγότερο σκοτεινό, πιο ανθρώπινο αλλά κι αναμενόμενα τρομακτικό μονοπάτι. (Μη φοβάστε, θα φοβηθείτε).
