Ένα πανάξιο ντοκιμαντέρ αγάπης για έναν μείζονα Έλληνα μουσουργό. Η κινηματογραφική σκοπιμότητα εδώ υπολείπεται – και δεν πειράζει. Ο σκοπός, η υπηρεσία δηλαδή στο έργο και τη μνήμη του Γιάννη Σπανού, επιτελείται στο έπακρον.
Σίγουρα δεν πρόκειται για απαύγασμα του καλού γούστου αυτή η κωμωδία των αδελφών Φαρέλι, εντούτοις είναι απολαυστικά ανατρεπτική, ευχάριστα «ανήθικη» και αναπάντεχα έξυπνη. Είναι επίσης διδακτική, κυρίως σ’ ό,τι αφορά τα πλεονεκτήματα των παντελονιών με κουμπιά σε σχέση με αυτά που έχουν φερμουάρ…
Το τρίτο «Κάλεσμα» εκτρέπει το μεγαλύτερο σύγχρονο τρομο-franchise σε ένα λιγότερο σκοτεινό, πιο ανθρώπινο αλλά κι αναμενόμενα τρομακτικό μονοπάτι. (Μη φοβάστε, θα φοβηθείτε).
Η ιστορία του περίφημου βοτανοθεραπευτή (ή τσαρλατάνου;) Γιαν Μικολάσεκ στην –τότε- Τσεχοσλοβακία του 20ού αιώνα, μέσα από το πρίσμα του εκλεκτικού, πληθωρικού, αλλά και συζητήσιμου, φακού της πάντοτε αφηγηματικά δεινής Ανιέσκα Χόλαντ.
Το ρουμάνικο σινεμά εξακολουθεί να είναι εδώ. Εκπληκτικό δείγμα μιας διαρκούσας κινηματογραφικής άνοιξης που εξελίσσεται στην βαλκανική χώρα, η ταινία του Απέτρι είναι ένα περίπου αλάνθαστο κινηματογραφικό θαύμα, που κρύβει στην απαιτητική του φόρμα ερωτήσεις και (κάποιες) απαντήσεις τις οποίες όσοι πιστοί θεατές του προσέλθουν θα κρατήσουν για καιρό μαζί τους.
