Η ταινία που άνοιξε τις φετινές Κάννες και προκάλεσε αίσθηση μάλλον με το παρασκήνιο παρά με το περιεχόμενό της, είναι ένας Μπάρι Λίντον των φτωχών, ήτοι μια εξαιρετικά καλλιγραφημένη βιογραφία εποχής για όσα έκρυβαν οι Βερσαλλίες λίγα χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση.
Προδιάθεση σεβασμού υπάρχει, μα, πέρα από την απουσία της εξωκινηματογραφικής βαρύτητας που φέρει ο Σταλόνε, λείπει και το πνεύμα του «Ρόκι».
Σε λίγες μέρες θα γνωρίζουμε αν η τρίτη μεγάλου μήκους δημιουργία του πολύ ενδιαφέροντος Ιρανού σκηνοθέτη, που αυτό τον καιρό συνυπογράφει τα επεισόδια της πετυχημένης σειράς «The Last of Us», θα συμπληρώσει την πεντάδα των υποψηφιοτήτων για το φετινό Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας. Μέχρι τότε, λίγους μήνες αφότου κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών για την πρωταγωνίστρια Ζαρ Αμίρ-Εμπραχίμι και πραγματοποίησε την sold out πανελλήνια πρώτη προβολή του στις 28ες Νύχτες Πρεμιέρας, η «Ιερή Αράχνη» επισκέπτεται τις εγχώριες αίθουσες.
Η μακρά παράδοση των αναιμικών μεταφορών βιντεοπαιχνιδιών στη μεγάλη οθόνη συνεχίζεται με το «Uncharted», μια ταινία που όταν μεγαλώσει, θα ήθελε να γίνει «Ιντιάνα Τζόουνς» και «Επικίνδυνες Αποστολές».
Στην μεταπολεμική Γερμανία του 1945, ένας νεαρός άνδρας παύει να είναι νεαρός μπαινοβγαίνοντας στις γερμανικές φυλακές μέχρι το 1969, εξαιτίας της διαβόητης Παραγράφου 175 που έχριζε την ομοφυλοφιλία έγκλημα. Πλήρης κεντρική ερμηνεία, συγκινητικό δράμα, βραβεία σε σειρά διεθνών φεστιβάλ και βραβείο Κοινού και Π.Ε.Κ.Κ. στις περσινές Νύχτες Πρεμιέρας.
