«Μοιάζουμε με δυο αρχαίες φυλές, που και οι δυο έχουν σχεδόν εξαφανιστεί…και όλα γύρω μας φαίνονται να αλλάζουν», λέει ο τελευταίος ήρωας του Τζιμ Τζάρμους, ο οποίος αν και είναι ακόμα μελαγχολικός, δεν ξέχασε πώς να γελάει.
Στην καινούργια ταινία του σκηνοθέτη που προηγουμένως μας έδωσε το «Wasted Youth» και το «Suntan» το καθαρόαιμο πάθος και ο νεανικός αυθορμητισμός συγκρούονται με τις δυνάμεις της αναγκαστικής ενηλικίωσης και της συνήθειας σε μια πολύβουη σημερινή Αθήνα που δυσκολεύεται να διαλέξει στρατόπεδο ανάμεσα στην καρδιά και τη λογική.
Βιτριολικού κυνισμού σάτιρα του πολέμου και του είδους που τον διεξάγει, το πόνημα του Όλτμαν μένει ισόβια χαραγμένο στη μνήμη και συμβάλλει στην αλλαγή φρουράς του Χόλιγουντ του '70.
Η Λίζα Τζόι του «Westworld» σκηνοθετεί το γοητευτικό δίδυμο Χιού Τζάκμαν – Ρεμπέκα Φέργκιουσον σε ένα φιλόδοξο νεο-νουάρ που «βυθίζεται» όμως σταδιακά στις κινηματογραφικές εμμονές του.
«Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς; Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς. Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς». Το Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης.
