Το Έγκλημα Μου
Ο Οζόν επιμένει σινεφιλικά, επικαλούμενος τον…«τρόπο Λιούμπιτς», απευθύνεται σε ένα μεγαλύτερο κοινό από το σύνηθες και κατορθώνει να το προσεγγίσει με μια ψυχαγωγικότατη κωμωδία που ενδείκνυται για θερινή προβολή.
Ο Οζόν επιμένει σινεφιλικά, επικαλούμενος τον…«τρόπο Λιούμπιτς», απευθύνεται σε ένα μεγαλύτερο κοινό από το σύνηθες και κατορθώνει να το προσεγγίσει με μια ψυχαγωγικότατη κωμωδία που ενδείκνυται για θερινή προβολή.
Ο Χρυσός Αλέξανδρος του περασμένου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι μια ωμή, ενδιαφέρουσα ιστορία νεανικής αυτογνωσίας και εξερεύνησης που άφησε καλές εντυπώσεις και στο Λοκάρνο, όπου πρωτοπροβλήθηκε, αποσπώντας Βραβεία Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Γυναικείας και Ανδρικής Ερμηνείας.
Ρομαντζάδα μετά οφθαλμόλουτρου και ξεσηκωτικής τρίτης πράξης, στην πρώτη αμιγώς ψυχαγωγικού προσανατολισμού και mainstream καταβολών ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
Ο Τζέραρντ Τζόνστοουν βρίσκει τις ισορροπίες ανάμεσα στο camp θέαμα και το δράμα των κεντρικών χαρακτήρων του, έχει και μια καλή ιδέα για εκείνον που ζητά κάτι περισσότερο από το σινεμά τρόμου του, η οποία, προς λύπη του τελευταίου, μένει υπανάπτυκτη, αλλά τουλάχιστον υπάρχει.
Όμορφος στην όψη φόρος τιμής σε ένα ξεχασμένο κινηματογραφικό υπο-είδος, εύπεπτος, ευγενικός, αλλά και εντελώς minor προσθήκη στον ντισνεϊκό κανόνα.