Ο Τζέραρντ Τζόνστοουν βρίσκει τις ισορροπίες ανάμεσα στο camp θέαμα και το δράμα των κεντρικών χαρακτήρων του, έχει και μια καλή ιδέα για εκείνον που ζητά κάτι περισσότερο από το σινεμά τρόμου του, η οποία, προς λύπη του τελευταίου, μένει υπανάπτυκτη, αλλά τουλάχιστον υπάρχει.
Ρομαντζάδα μετά οφθαλμόλουτρου και ξεσηκωτικής τρίτης πράξης, στην πρώτη αμιγώς ψυχαγωγικού προσανατολισμού και mainstream καταβολών ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
Ο Χρυσός Αλέξανδρος του περασμένου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι μια ωμή, ενδιαφέρουσα ιστορία νεανικής αυτογνωσίας και εξερεύνησης που άφησε καλές εντυπώσεις και στο Λοκάρνο, όπου πρωτοπροβλήθηκε, αποσπώντας Βραβεία Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Γυναικείας και Ανδρικής Ερμηνείας.
Ο Οζόν επιμένει σινεφιλικά, επικαλούμενος τον…«τρόπο Λιούμπιτς», απευθύνεται σε ένα μεγαλύτερο κοινό από το σύνηθες και κατορθώνει να το προσεγγίσει με μια ψυχαγωγικότατη κωμωδία που ενδείκνυται για θερινή προβολή.
Η Τατιάνα Χουέζο (Χρυσή Αθηνά για τη «Νύχτα της Φωτιάς» το 2021) επιστρέφει στο ντοκιμαντέρ ακολουθώντας τη ζωή ενός αγροτικού οικισμού μέσα απ' τα μάτια των νεότερων μελών του και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ των τελευταίων ετών. Συμμετοχή στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα Ντοκιμαντέρ των 29ων Νυχτών Πρεμιέρας.
