Υπεύθυνος για μερικές από τις πιο προκλητικές φιλμικές προτάσεις στο ευρωπαϊκό σινεμά του '70, ανάμεσά τους και το πολυσυζητημένο «Μεγάλο Φαγοπότι», ο Μάρκο Φερέρι εγκαινίασε σκηνοθετικά τη δεκαετία του '80, και γνώρισε διεθνή απήχηση, με αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα, όμως όχι ακριβώς πετυχημένη κινηματογραφική διασκευή στο έργο του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Η ταινία προβάλλεται σε επανέκδοση.
Ένα τραγικό γεγονός και η αλλοπρόσαλλη διαχείρισή του, δημιουργούν ένα καυστικό φιλμ για τη σχέση πολιτευτή και πολιτευόμενου, ειδικά όταν ο πρώτος κουβαλά βαρύ όνομα που του επιτρέπει να έχει ένα είδος ασυλίας, ακόμη και αν στ' αλήθεια δε τη θέλει.
O Γουές Άντερσον προσφέρει μέσα από το δεύτερο stop-motion animation της φιλμογραφίας του μια αναγνωρίσιμα τρυφερή, συναισθηματικά γενναιόδωρη και πολιτικά επίκαιρη ιστορία αγάπης, θέλησης και ανυπακοής. Το χορταστικό all-star cast που δίνει φωνή στην απίθανη αγέλη καθώς και η καίρια μουσική συνδρομή του Ντεσπλά, αγκαλιάζουν οργανικά ένα πραγματικά θαυμάσιο οπτικό αποτέλεσμα.
Η Ναόμι Καβάσε επιστρέφει με μία τρυφερή ταινία που κέρδισε το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο προηγούμενο Φεστιβάλ Καννών.
Η Κέιτ Γουίνσλετ υποδύεται (υπερβολικά) μια γυναίκα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης στην καινούργια ταινία του αισίως 82χρονου Άλεν η οποία, παρ’ όλο που τυχαίνει αυτοκρατορικής μεταχείρισης στα χέρια του πολυβραβευμένου διευθυντή φωτογραφίας Βιτόριο Στοράρο, μοιάζει με συνδυασμό μελοδράματος και αθέλητης παρωδίας σε έργο του Τένεσι Γουίλιαμς.
