The Happytime Murders

Puppet νουάρ τέλειας προχειρότητας και παροιμιώδους χοντράδας, μέ άνεση το χειρότερο έργο μιας παρακαταθήκης που άφησε ο μεγάλος Τζιμ Χένσον και οι κληρονόμοι του δεν τιμούν.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Και ο κληρονόμος εδώ είναι δυστυχώς ο ίδιος ο γιος του, ο Μπράιαν Χένσον, που στο μακρινό παρελθόν έχει κάνει και μια ωραία «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (1992) κι ένα ευχάριστο «Νησί των Θησαυρών» (1996).

Το εκτρωματικό «Happytime Murders» δείχνει από την αρχή τα χαλασμένα δόντια του που ενταφιάζουν την προοπτική μιας puppet εκδοχής ενός νεονουάρ. Η off αφήγηση πάει να παραπέμψει άμεσα στην αρχετυπική εποχή, διακοπτόμενη από αστεία παραδειγματικής κακογουστιάς και μια πλοκή (ένα puppet που από αστυνόμος έχει καταλήξει ξεπεσμένος ντετέκτιβ προσπαθεί να διαλευκάνει με την βοήθεια μιας αστυνομικίνας μια σειρά φόνων puppets που τα ενώνει ένα κοινό παρελθόν) που δεν διακρίνεται για την πρωτοτυπία της.

Σα να μην έφτανε η χιουμοριστική ανυπαρξία, σε μια σκηνή γελάς μόνο γνωρίζοντας πάντα πως η χοντράδα πάει σύννεφο, η ταινία θέλει να παντρέψει τον αντιρατσισμό, την εγγενή χυδαιότητα εκφοράς της Μελίσα ΜακΚάρθι, την πολιτική ορθότητα αλλά και την δήθεν κριτική της. Κι όλ' αυτά σ' έναν υποτιθέμενο φόρο τιμής στο φιλμ νουάρ, το κατ' εξοχήν είδος που καιροί πολτικής ορθότητας θα εξαφάνιζαν από τη ρίζα. Δεν στέκει.

Ασήμαντο για να σε απογοητεύσει αλλά και πάλι τόσο κακό που αναρωτιέσαι εκ νέου για τα εγχώρια κριτήρια επιλογής ταινιών προς διανομή.

Βαθμολογία: 0/5