Reality

Από τις πιο αξιόλογες συμμετοχές στο πρόγραμμα του περασμένου φεστιβάλ Βερολίνου. Σας προτρέπουμε να μην διαβάσετε τίποτα για την ταινία πριν την παρακολουθήσετε, ούτε καν το tagline του ξένου πόστερ, ώστε να μην χαθεί το στοιχείο του μυστηρίου και να λειτουργήσει αποτελεσματικότερα εκείνο του θρίλερ.

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Στην περίπτωση του «Reality», όπου η πρωτοεμφανιζόμενη Τίνα Σάτερ μεταφέρει ένα δικό της θεατρικό με πρωταγωνίστρια τη Σίντνεϊ Σουίνι του «Euphoria» και του «White Lotus», κάθε θεατής μπορεί να δει δυο διαφορετικές ταινίες, ανάλογα με το αν συντρέχει ή όχι ένας συγκεκριμένος παράγοντας: αυτός της γνώσης της αληθινής ιστοριάς, στην οποία βασίστηκε. Όσοι συνδέσουν το ονομα της ηρωίδας με το περιστατικό στο οποίο ενεπλάκη, ξέρουν περισσότερα για το τι θα συμβεί, θα εστιάσουν στον τρόπο, στο «πώς» του πράγματος, και θα διαπιστώσουν από την αρχή το δεύτερο επίπεδο ερμηνείας της Σούινι – θα είναι έγκλημα αν απουσιάζει το όνομά της από τα βραβεία του χρόνου, μοιραία τα τηλεοπτικά, καθώς στις ΗΠΑ το φιιλμ προβλήθηκε μόνο στην πλατφόρμα του Max. Για εκείνους που έχουν άγνοια, όμως, τα στοιχεία του μυστηρίου και του θρίλερ θα λειτουργήσουν αποτελεσματικότερα. Εμείς συνιστούμε να μην διαβάσετε τίποτα για την υπόθεση της ταινίας πριν την προβολή, αν δεν γνωρίζετε ήδη πράγματα γι'αυτή.

Το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι ότι μια γυναίκα γυρίζει σπίτι της από το μανάβικο και βρίσκει άντρες του FBΙ να την περιμένουν και να της ανακοινώνουν ότι έχουν ένταλμα έρευνας για το σπίτι της, το αυτοκίνητο και το κινητό της. Σύντομα ο ιδιωτικός της χώρος θα γεμίσει από άντρες του FBI και η ίδια θα βρεθεί να ανακρίνεται, δίχως να γνωρίζει τον λόγο. Όπως μας γνωστοποιεί από την αρχή η Σάτερ, το σενάριο της ταινίας είναι επακριβώς η απομαγνητοφώνηση της ανάκρισης αυτής της γυναίκας. Με δυσοίωνο σάουντρακ, μια ενοχλητικά προσποιητή ευγένεια και από τις δύο πλευρές, με τη διαρκή αναστολή μιας πιθανής έκρηξης και με ασφυκτικά κοντινά στα πρόσωπα αλά Τζόναθαν Ντέμι, η Σάτερ χτίζει μεθοδικά το σασπένς, αλλά και μια αίσθηση διογκούμενης κλειστοφοβίας, κάνοντάς σε να ξεχάσεις τις θεατρικές καταβολές του θεάματος.

Το εύρημα της ακριβούς αναπαράστασης και τεχνάσματα όπως οι ηχητικές ή/και οπτικές διαλείψεις, σε σημεία όπου έχει διαγραφεί από τις Αρχές το σχετικό χωρίο στο απομαγνητοφωνημένο κείμενο, δεν αποτελούν κάποιας μορφής κατάθεση πάνω στην τριβή μεταξύ της αλήθειας και της αλήθειας του σινεμά – οριακά το λες και gimmick – επιβεβαιώνουν, όμως, το γνωστό ρητό ότι η πραγματικότητα κάποιες φορές ξεπερνά τη φαντασία.