Polaroid

Μια παλιά μηχανή Polaroid απειλεί θανάσιμα όποιον απαθανατίζει, σε ένα συνονθύλευμα ιδεών από δημοφιλείς ταινίες τρόμου το οποίο αδυνατεί να διαχειριστεί προς όφελός του ακόμα και το αβανταδόρικα ρετρό στοιχείο της υπόθεσης.

Συντάκτης: Νεκτάριος Σάκκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Στο «Polaroid», η ρετρολαγνεία της βιομηχανίας θεάματος περνά από το επίπεδο του επαναλανσαρίσματος περασμένων επιτυχιών (με reboot, remake κλπ) σε μια vintage φωτογραφική μηχανή που σκοτώνει με ένα της κλικ. Η ιδέα θυμίζει προφανώς το «Σήμα Κινδύνου» («The Ring») με τη στοιχειωμένη βιντεοκασέτα που επεφύλασσε φρικτό τέλος σε όποιον/α την έβλεπε. Μόνο που εδώ το φιλμ του Λαρς Κλέβμπεργκ δεν έχει ένα καλό ασιατικό horror υπόβαθρο να το υποστηρίξει, παρά ένα άσημο μικρού μήκους γυρισμένο από τον ίδιο τον Νορβηγό σκηνοθέτη και ένα απλοϊκό σεναριακό ξεχείλωμα που προκειμένου να φτάσει στα όρια κανονικής ταινίας δεν ξεφεύγει σπιθαμή από τις κλισέ ράγες του είδους. Για την ακρίβεια, αν υπάρχει κάτι εδώ από την παράδοση του ασιατικού σινεμά τρόμου είναι ο Ρόι Λι, παραγωγός των αμερικανικών εκδοχών των σειρών η «Κατάρα» και το «Σήμα Κινδύνου» – με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Συμπτωματικά πάντως, ο Κλέβμπεργκ είναι αυτός που υπογράφει ακόμα ένα φιλμ τρόμου της φετινής σοδειάς – πιο άμεσων ρετρο-σινεφίλ αναφορών εκείνο – τη νέα «Κούκλα του Σατανά», που παρότι απέχει από το να χαρακτηριστεί καλό παραμένει σαφώς καλύτερο από το «Polaroid». Στο τελευταίο, η Μπερντ (Κάθριν Πρέσκοτ) είναι μια συνεσταλμένη έφηβη με έφεση στην τέχνη της φωτογραφίας που όμως αντίθετα με ό,τι επιτάσσει η σύγχρονη τάση των social media, αισθάνεται περισσότερο άνετα πίσω παρά μπροστά από την κάμερα. Όταν κάποια στιγμή καταλήξει στα χέρια της μια Polaroid φωτογραφική μηχανή του ‘70, η Μπερντ θα εκτιμήσει αμέσως την αξία της, σύντομα ωστόσο θα καταλάβει πως όποιος αιχμαλωτίζεται στο φακό της στοιχειώνεται από μια θανάσιμη παρουσία.

Ό,τι συναντάμε συνήθως σε μια τυπική ταινία τρόμου στοιβάζονται εδώ, δίχως καμία μέριμνα ισορροπίας, μηχανικά, υπερεπεξηγηματικά

Ό,τι συναντάμε συνήθως σε μια τυπική ταινία τρόμου με έμφαση στο υπερφυσικό στοιβάζονται εδώ, δίχως καμία μέριμνα ισορροπίας, μηχανικά, υπερεπεξηγηματικά και χωρίς κάποιο στοιχείο έκπληξης να μας περιμένει στο ενδιάμεσο ως ελάχιστη αποζημίωση. Η νεαρή ηρωίδα που κουβαλάει μια σημαντική προσωπική απώλεια (βλ. «Scream»), μια μεταφυσική απειλή που έχει τη δική της εκδικητική ατζέντα (βλ. «Η Κατάρα»), το στοιχείο της φωτογραφίας ως προοικονομία θανάτου (βλ. «Η Προφητεία»), εσωτερικοί φωτισμοί που τρεμοπαίζουν όταν η «απειλή» βγαίνει σεργιάνι (πρέπει να αφορά στο 90% των ταινιών με μανιακούς δολοφόνους και φαντάσματα τις τελευταίες δεκαετίες), ο θάνατος ή η κατάρα που ενεργεί με σχέδιο (π.χ. «Βλέπω το Θάνατό Σου»), η κλασική εφηβική αφέλεια που ακόμα και όταν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει πέφτει πάνω σε ακόμα πιο αφελείς ενήλικους χαρακτήρες, καθώς επίσης κοινότοπες ανατροπές σε ό,τι αφορά τα κίνητρα ή τους «κακούς» συνοψίζουν σε αδρές γραμμές τι πάει τόσο προβλέψιμα στο «Polaroid».

Αν σε αυτά προσθέσουμε την πρόωρη αποκάλυψη της μορφής του κακού και τα – κάθε άλλο παρά ρετρό – ψηφιακά εφέ που δείχνουν εντελώς φτηνά, δε θέλει και πολύ για να καταταγεί το «Polaroid» ψηλά στη λίστα με τις πλέον ανέμπνευστες ταινίες τρόμου των τελευταίων ετών.