Σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη αναπαράσταση αντίστοιχη με τον «Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων», ο Μπο προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι της μητέρας του πριν να είναι πολύ αργά. Μόνο που ο Μπο φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι πως πως οι λέξεις που ακολουθούν ελάχιστο νόημα μπορούν έχουν μπροστά στην ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Άρι Άστερ, που σύμφωνα με τα δελτία τύπου αποπειράται μια υπαρξιακή κωμωδία τρόμου, αλλά εν τέλει παραδίδει ένα έργο αταξινόμητο, μοναδικό, απολύτως ανοιχτό σε ερμηνείες και διαθέσεις.
