O Mεσάζοντας

Blacklight

Περισσότερο από τον χρόνο, αυτό που καταβάλλει την περσόνα δράσης του Λίαμ Νίσον στον «Μεσάζοντα» είναι η ανέμπνευστη σκηνοθεσία του Μαρκ Γουίλιαμς στη δεύτερη συνεργασία τους μετά τον «Έντιμο Κλέφτη».

Συντάκτης: News Team

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Για όσους αγαπάμε το σινεμά δράσης, η δεύτερη καριέρα του Λίαμ Νίσον ως ήρωα δράσης αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί μάννα εξ’ ουρανού. Βλέπεις, είχαμε συνηθίσει οι ήρωες δράσης να μετρώνται με τη διάμετρο του μπράτσου τους και να διαθέτουν την εκφραστικότητα ενός κομοδίνου. Ο Νίσον εκτός από στιβαρό ανάστημα και αψύ παρουσιαστικό έχει και ένα δραματικό εκτόπισμα κατά πολύ μεγαλύτερο από τον μέσο πρωταγωνιστή του είδους.Τα χαρακτηριστικά της περσόνας του είναι η εντιμότητα και η ευγένεια, η οποία θα παραμεριστεί, όμως, μπρος στην αδικία και στην εχθρική ενέργεια, είτε σε βάρος του ίδιου ή κάποιου φιλικού του προσώπου, είτε σε βάρος της δικαιοσύνης. Τότε θα χρησιμοποιήσει αυτό το «σετ από ειδικές ικανότητες» που ανέπτυξε μέσα στα χρόνια και μέσα από μια παραγωγική φιλμογραφία δράσης και θα αποκαταστήσει την τάξη των πραγμάτων, τιμωρώντας τους υπαίτιους με τον πατροπαράδοτο τρόπο του «βρωμόξυλου».

Αν κομίζει κάτι ενδιαφέρον ο «Μεσάζοντας» ως προς την περσόνα δράσης του Νίσον, είναι τα πρώτα σημάδια καταπόνησης λόγω ηλικίας.

Αν κομίζει κάτι ενδιαφέρον ο «Μεσάζοντας» ως προς την περσόνα δράσης του Νίσον, είναι τα πρώτα σημάδια καταπόνησης λόγω ηλικίας – ο Βορειοϊρλανδός σταρ κλείνει τα εβδομήντα φέτος το καλοκαίρι. Έτσι, θα τον παρακολουθήσουμε να κουράζεται μέσα στην ταινία, να τις τρώει από έναν νεότερο πράκτορα και να χρησιμοποιεί το μυαλό του λίγο περισσότερο από το σώμα του, ώστε να κατατροπώσει τους αντιπάλους του. Θα τον δούμε, επίσης, για πρώτη φορά να κάνει λόγο για συνταξιοδότηση,τουλάχιστον μέσα στο έργο, καθώς στην πραγματικότητα η απόσυρση από την ενεργό δράση θα αργήσει. Μόνο για φέτος έχει προγραμματισμένες δύο περιπέτειες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κάμπελ («Casino Royale») και Νιμρόντ Αντάλ («Kontrol»), καθώς και τον «Marlowe» του Νιλ Τζόρνταν.

Κατά τα λοιπά, η δεύτερη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Μαρκ Γουίλιαμς μετά τον περσινό «Έντιμο Κλέφτη», επιχειρεί στα χαρτιά να παντρέψει τη γνώριμη συνταγή με ένα συνωμοσιολογικό θρίλερ αλά ‘70s. Όποτε, όμως, στήνεται μια υποψία παράνοιας του κεντρικού χαρακτήρα, αυτή αναιρείται στην επόμενη σκηνή. Αντίθετα, παρανοϊκά είναι όσα συμβαίνουν όσο περνά η ώρα, με τον ήρωα να προπηλακίζει ανοιχτά στον δρόμο τον διευθυντή του FBI –ένας Έινταν Κουίν που θυμίζει εμφανισιακά τον Ράσελ Κρόου στο «Insider»- και να μην κινητοποιείται άνθρωπος. Όπως και στον «Έντιμο Κλέφτη», η δράση είναι ως επί το πλείστον άνευρη κι ανέμπνευστη, τουλάχιστον η ικανότητα του Νίσον να δίνει κύρος σε διαλόγους που φλερτάρουν με τη γελοιότητα παραμένει ακέραιη.

Είπαμε, μας αρέσει να τον βλέπουμε σε ταινίες δράσης, αλλά καλό θα ήταν να επέλεγε να προικίσει με την παρουσία του καλύτερες από εκείνες στις οποίες πρωταγωνιστεί τελευταία.