Kαραόκε

Karaoke

Ένα ζευγάρι μεσοαστών εξηντάρηδων θα δει την ζωή του να έρχεται τα πάνω κάτω, όταν στην πολυκατοικία τους εγκατασταθεί ένας γοητευτικός εργένης, ο οποίος οργανώνει βραδιές καραόκε στο ρετιρέ του.

Συντάκτης: Βαρβάρα Κοντονή

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

«Ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις την ζωή σου» λέει ο θυμόσοφος λαός και ο Ισραηλινός δημιουργός Μος Ρόσενθαλ χρησιμοποιεί το εν λόγω γνωμικό, προκειμένου να στήσει γύρω από αυτό μια γλυκόπικρη ιστορία χαμένου χρόνου και ανικανοποίητων παθών, που μπορεί να μην αποτελεί κάτι ολότελα καινούργιο, διαθέτει όμως μια κάποια σινεματική γοητεία, κυρίως χάρη στις πολύ καλές ερμηνείες της πρωταγωνιστικής της τριάδας. Ο Μέϊρ (Σάσον Γκαμπάϊ) και η Τόβα (Ρίτα Σουκρούν) ζουν μια άνετη ζωή σε ένα ακριβό διαμέρισμα, σε έναν από τους πολλούς ουρανοξύστες κάποιου, νυσταλέου, ισραηλινού προαστίου. Ο Μέϊρ βρίσκεται σε άδεια από την δουλειά του, ενώ η Τόβα διατηρεί μια μπουτίκ ρούχων. Η ζωή τους κυλάει ήρεμα – υπερβολικά ήρεμα θα έλεγε κανείς – δεδομένου ότι οι δυο τους κόρες έχουν προ πολλού φύγει από την πατρική οικία. Με μια καθημερινότητα τετριμμένη και δίχως ιδιαίτερες εκπλήξεις, το ζευγάρι μοιάζει να έχει χάσει από καιρό το ενδιαφέρον για την κοινή του ζωή, κάτι που πρόκειται σύντομα να αλλάξει όταν στην πολυκατοικία καταφτάσει ο Ιτζίκ (Λιόρ Ασκενάζι), ένας χαρισματικός εργένης που ζει την «μεγάλη» ζωή. Ένα βράδυ ο Ιτζίκ θα καλέσει τον Μέϊρ και την Τόβα στο ρετιρέ του για μια βραδιά καραόκε, μια βραδιά που όμως θα αποτελέσει την αφετηρία μιας σειράς αλλαγών ζωής για το ζευγάρι.

Σαφώς και θα μιλούσαμε για άλλη ταινία, αν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους δεν βρισκόταν μια τόσο ταλαντούχα τριάδα, όπως γίνεται εδώ. Δεδομένου πως το σενάριο επιχειρεί να εξερευνήσει θεματικές όπως η συζυγική αποξένωση, η ρουτίνα μέσα στην σχέση και το ανικανοποίητο των προσωπικών επιθυμιών, το φιλμ του Ρόσενθαλ προσπαθεί, αν μη τι άλλο, να τις διερευνήσει χρησιμοποιώντας ως καταλύτη τον χαρακτήρα του Ιτζίκ, ο οποίος εμφανίζεται σαν «από μηχανής Θεός» για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.

Σε επίπεδο πλοκής ο Ρόσενθαλ αποδεικνύεται τολμηρός σε κάποιες από τις επιλογές του, από την άποψη ότι δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως ακριβώς είναι, για παράδειγμα το γεγονός ότι o άνθρωπος αποτελεί εκ φύσεως σεξουαλικό ον, ανεξαρτήτου μετέπειτα ηλικίας. Η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα αποτελεί εξάλλου, μια από τις πτυχές που ξετυλίγονται στο σενάριο (επίσης του Ρόσενθαλ), σε ένα γενικότερο πλαίσιο αναπόλησης των χαμένων ευκαιριών και μιας άλλης ζωής που δεν βιώθηκε ποτέ ούτε από τον Μέϊρ, ούτε και από την Τόβα.

Όταν ο Ιτζίκ αρχίσει να εξυπηρετεί πλέον τον σκοπό του, αυτόν δηλαδή του μπερμπάντη γείτονα που αφυπνίζει πάθη (και λάθη), το σενάριο μοιάζει να μην έχει κάτι άλλο να δώσει, με το βάρος κατόπιν να μετατίθεται στο ζεύγος, που τώρα πρέπει είτε να το διαλύσει, είτε να προχωρήσει με την γνώση μιας καινούργιας αλήθειας και για τους δυο τους. Δεν πρόκειται για εύκολη υπόθεση, όμως τα μονοπάτια είναι αμφότερα γνωστά και άρα το ενδιαφέρον του θεατή για την όποια επιλογή φθίνει, ιδιαίτερα από το μέσο της ταινίας και μετά, όταν οι προθέσεις του γείτονα γίνονται εμφανείς.

Το φιλμ έχει την τύχη να απαρτίζεται από μια εξαιρετικά ταλαντούχα τριάδα, με τον Σάσον Γκαμπάϊ να ξεχωρίζει στον ρόλο του Μέϊρ, αντικειμενικά τον πιο αβανταδόρικο και πιο πολυεπίπεδο χαρακτήρα. Ο Ασκενάζι στον ρόλο του Ιτζίκ φέρνει την απαραίτητη δόση «μοιραίου» άντρα, αν και οι στυλιστικές του επιλογές ίσως καθιστούν αυτό το «μοιραίος» κάπως αμφίβολο. Εξίσου καλή και η Ρίτα Σουκρούν στον ρόλο της συζύγου που ισορροπεί ιδανικά το παίξιμό της, μεταξύ προσποιητής ματαιοδοξίας και ειλικρινούς (της) ανάγκης να ανακαλυφθεί εκ νέου από τον άντρα της.

Το «Καραόκε» είναι ένα φιλμ για τις χαμένες στροφές της ζωής και την συνειδητοποίηση ότι ποτέ δεν είναι πραγματικά αργά. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για όσους θέλουν να τον αναζητήσουν.