Αν και δεν δικαιολογεί πλήρως τη μεγάλη του διάρκεια και δεν ολοκληρώνει ποτέ το (διακριτικό) φλερτ του με τον υπαρξισμό, το τέταρτο κεφάλαιο της κινηματογραφικής σειράς ολοκληρώνει τον μύθο του Τζον Γουίκ με ένα ευρηματικό τελευταίο μέρος, απαρτιζόμενο από τρεις σεκάνς ανθολογίας στη σειρά και υπενθυμίζοντας τις αρετές της χορογράφησης της δρασης εντός του κάδρου σε ένα είδος σινεμά που μοιάζει να έχει βρει μόνιμο (και εύκολο) καταφύγιο στη χορογραφία του...μοντάζ.
