Greenland 2

Greenland 2: Migration

Συντάκτης: News Team

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Η δημοφιλία του πρώτου «Greenland» πιθανότατα δεν οφείλεται στην ποιότητα της ταινίας, που είναι έτσι κι αλλιώς συζητήσιμη, αλλά στο γεγονός ότι κυκλοφόρησε σε μια συγκυρία, πέντε και κάτι χρόνια πριν, που ο κόσμος ελέω πανδημίας είχε στερηθεί το σινεμά και αποζητούσε ένα θέαμα που θα του θύμιζε παλαιότερες εποχές. Έτσι, η κατά τ’ άλλα πολύ μέτρια εκείνη ταινία αγαπήθηκε από ένα κοινό που ίσως να την προσπερνούσε υπό άλλες συνθήκες, μιας και οι εικόνες καταστροφής (που έφεραν στο νου και τις θεωρίες συνωμοσίας που άνθιζαν τότε) και τα (άθλια) εφέ πήγαν τους θεατές πίσω στη δεκαετία του 1990, όταν μεσουρανούσαν σκηνοθέτες όπως ο Ρόλαντ Έμεριχ και ο Μάικλ Μπέι.

Και κάπως έτσι φθάνουμε στο σίκουελ του 2026, που ανακυκλώνει την ίδια συνταγή. Ο Ρικ Ρόμαν Γουό, του οποίου αναμένουμε ακόμη μια ταινία μέσα στο μήνα, το «Shelter» με τον Τζέισον Στέιθαμ, επιστρέφει στη σκηνοθετική καρέκλα και οι Τζέραρντ Μπάτλερ και Μορένα Μπακαρίν επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ως ζεύγος Γκάριτι. Η δράση της ταινίας, όπως οφείλουμε να παραδεχθούμε, είναι εμφανώς βελτιωμένη, ο Γουό έχει αποκτήσει περισσότερη εμπειρία και, χωρίς να έχει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ιδέες, γνωρίζει πια πώς να φορτίσει με ένταση και αγωνία μια σκηνή καταστροφής. Η φωτογραφία του φιλμ είναι αρκετά καλή και το φιλμ συνολικά φαντάζει αξιοπρεπέστερο από τον προκάτοχό του, αφού εγκαταλείπει τη σοβαροφάνεια της πρώτης πράξης εκείνου (την οποία η ίδια η ταινία πρόδιδε στην τελευταία της πράξη) και στρέφεται προς την καθαρόαιμη μπλοκμπαστερική δράση και καταστροφή.

Εκεί που υστερεί η δεύτερη αυτή ταινία είναι στο κομμάτι του σεναρίου, όπου το κλισέ οικογενειακό μελόδραμα έχει και πάλι το πάνω χέρι και ένα σωρό τρύπες κάνουν την εμφάνισή τους – ο Τζον Γκάριτι, από αρχιτέκτονας και μέλος της ελίτ, μετατρέπεται με σχετική ευκολία σε επίλεκτο μαχητή. Ο ίδιος ο Τζέραρντ Μπάτλερ φαίνεται περισσότερο βαριεστημένος από ποτέ, μιλάει πότε με αμερικανική και πότε με σκοτσέζικη προφορά, η Μορένα Μπακαρίν στέκει αξιοπρεπώς δίπλα του και τα CGI εφέ είναι για ακόμα μία φορά πάμφθηνα. Οι περιφερειακοί χαρακτήρες, αν και ουκ ολίγοι, δεν προσφέρουν τίποτα απολύτως δραματουργικά, είναι αναλώσιμοι και υπάρχουν απλά για να εξυπηρετηθεί ο στόχος του σεναρίου χωρίς πολύ κόπο – καθόλου τυχαίο που η ταινία διαρκεί 98 λεπτά αντί για τα 120 της πρώτης.

Φυσικά, ποτέ δεν είχαμε προσδοκίες από το «Greenland 2: Migration». Ένα χαβαλεδιάρικο μπλοκμπάστερ καταστροφής είναι, που έχει και δύο ή τρεις σκηνές αξιέπαινης σχετικά δράσης. Όπως φαίνεται από το φινάλε του μάλλον θα είναι το τελευταίο, κάτι που ανεπιφύλακτα προτείνουμε στους δημιουργούς του, γιατί η ιστορία έχει ξεχειλώσει ήδη από τη δεύτερη αυτή ταινία (κάποιος θα έλεγε κι από την πρώτη) και τα στομφώδη voice-over του Τζέραρντ Μπάτλερ δεν φθάνουν για να μας πείσουν ότι αξίζει να συγκινηθούμε από τα πάθη της οικογένειας Γκάριτι.