Free Guy

Ένας φιλήσυχος τραπεζίτης ανακαλύπτει πως είναι μέρος ενός βιντεοπαιχνιδιού. Μονάχα αυτη η πρόταση σε συνδυασμό με την ερώτηση «πώς θα ήταν μια ταινία βασισμένη σε ένα video game που δεν υπάρχει;», κάνουν το «Free Guy» την πιο ενδιαφέρουσα «game» ταινία.

Συντάκτης: Χρήστος Πολίτης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Υπάρχουν τα βινετοπαιχνίδια και υπάρχουν και οι ταινίες. Πολύ συχνά οι δρόμοι αυτοί διασταυρώνονται κι αν δεν είναι κάποια από τα κεφάλαια του «Resident Evil» ή οι περιπετειώδεις προσπάθειες της «Λάρα Κροφτ», θα καταλήξουν να είναι το «Silent Hill». Υπάρχουν όμως οι φανατικοί θεατές που επανεφευρίσκουν το δικό τους σινεμά, όταν το αγαπημένο του βιντεοπαιχνίδι γίνει ταινία. Εκεί ξεκινάει η συζητήση των προτότυπων ιδεών, και θα σου πει κάποιος πως ο «Ραλφ» της Ντίσνεϊ είναι οτι πιο πετυχημένο παραδόθηκε στο σινεμά από καταβολής, ανοίγοντας ένα καινούργιο δρόμο στο είδος.

Μέχρι που το «Free Guy», το πολύπαθο φιλμ του Σον Λεβί, ανθρώπου-μηχανή που κρύβεται στην παραγωγή της «Άφιξης» και του «Μια Νύχτα στο Μουσείο», μα κυρίως στην σκηνοθεσία μέρους του «Stranger Things» ήρθε για να υπενθυμίσει πως μια καλή ιδέα αρκεί. Η ιδέα, ωστόσο, δεν απέχει πολύ από το «Μια Νύχτα στο Μουσείο», εκεί που ο φύλακας Μπεν Στίλερ έβλεπε τα εκθέματα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας να ξυπνούν τα βράδια. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια συνθήκη όπου υπάρχουν δυο κόσμοι, εκείνος της παραγματικότητας και εκείνος της εικονικής παραγματικότητας. Ο ήρωάς μας ζει σε μια τέτοια, μια αντιπαραβολή του «Matrix» ή του «Truman Show» μέχρι που αντιλαμβάνεται «ώπα-τι-συμβαίνει-εδώ;». Αυτή ακριβώς η ερώτηση είναι και ολόκληρη η ταινία. Και ναι, έχει πλάκα, μα κυρίως πολύ ενδιαφέρον.

Το «Free Guy» είναι φωτεινό, έχει μια ροή σαν βιντεοπαιχνίδι, εκεί όπου οι πίστες προσπαθώντας να κρατήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη είναι «μικρές» ταινίες από μόνες τους. Μα κυρίως έχει έναν Ράιαν Ρέινολντς που βάζει σε τάξη όλο τον χαμό που επιχειρεί να «γκρεμίσει» την ταινία. Κι αν η ιστορία μπορεί να εξαντληθεί γρήγορα, γνώριμα πρόσωπα, το μισό αμερικανικό influencing ρινγκ στο καστ και ο Τάικα Γουαϊτίτι, διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον.

Η ταινία έχει μια υπερβολή, όπως αξίζει στα βιντεοπαιχνίδια, μα ο Λέβι την κατευθύνει με ζηλευτό τρόπο, ακριβώς επειδή το κοινό δεν είναι εκ των προτέρων ο «παίκτης» που κατευθύνει τον Guy. Κι ίσως αυτό κάνει το «Free Guy» ένα πετυχημένο πείραμα. Κάνει τον θεατή, παίκτη εκ των υστέρων, ακριβώς όπως θα έπαιζε αυτή τη πίστα.

Μακριά από το Game Over και πιο κοντά στο bonus round, η ιστορία κερδίζει συνεχώς ζωές κι έτσι οδηγείται σε ένα ασφαλές, αλλά εντελώς video-game φινάλε