Délicieux, Το Πρώτο Εστιατόριο

Délicieux

Λίγο πριν την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης, ένας μερακλής σεφ απολύεται από την Αυλή που υπηρετεί. Απογοητευμένος καταλήγει σε ένα ρημαγμένο πανδοχείο που όμως στην συνέχεια θα του δώσει την ευκαιρία και να εκδικηθεί αλλά και να ανοίξει «το πρώτο εστιατόριο» της ιστορίας. Εύγευστο φιλμ, κλασικής γαλλικής κοπής, λίαν φιλικό σε ένα κοινό που, στην χώρα μας τουλάχιστον, δεν θα πάει δυστυχώς στην αίθουσα να το δει.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Είναι ευχάριστο το ότι στις σοβαρές κινηματογραφίες, όπως είναι η γαλλική, η παραγωγή εξακολουθεί να αποπνέει μια κάποια υγεία. Το οποίο σημαίνει ότι όλα τα πλοκάμια της παραγωγής αυτής διεκδικούν τον χώρο τους – σενάρια γράφονται, είδη ευδοκιμούν, πράσινα φώτα ανάβουν και οι αίθουσες εξακολουθούν να αναπνέουν. Ασφαλώς τα νούμερα δεν είναι αυτά που ήταν πριν από 10-20-30 χρόνια, όμως το γεγονός καταγράφεται. Μόνο φέτος στη χώρα μας είδαμε ταινίες όπως φερ’ ειπείν «Οι Χαμένες Ψευδαισθήσεις», το «Eiffel» και ο «Μaigret», που μπορεί να μην σπάνε ταμεία, ή δεν αποτελούν εντελβάις της ιστορίας του σινεμά, είναι όμως καλοφτιαγμένες ταινίες γαλλικού mainstream, που αγαπούν τον κόσμο που πληρώνει να τις δει. Κι αυτή είναι μια σχέση σταθερή, ακόμα.

Αυτό συμβαίνει και με το καθ΄όλα ευπρεπές «Delicieux». Που δεν θα καλοπεράσει…αστρολογικώς στα μάτια μιας συγκεριμένης μερίδας κριτικής, όμως οι ταινίες κρίνονται ανάλογα με τις προθέσεις τους και τον βαθμό που τις εκπληρώνουν. Η ταινία των Ερίκ Μπενάρ και Νικολά Μπουκριέφ (αμφότεροι πλήρεις δημιουργοί που έχουν συνεργαστεί πολλές φορές, σε ποικιλία ειδών, ανταλλάσσοντας καθήκοντα σεναριογράφου και σκηνοθέτη εκ περιτροπής) είναι μια γκουρμέ κομεντί εποχής, με ολίγη από ρομάντσο και δημοκρατική/αντιμοναρχική σάτιρα. Κρατά τον πήχη χαμηλά, δεν περιπλέκει και παρότι ελεύθερη star power ξεπερνά τις περισσότερες ανάλογές της. Τώρα αν προτιμάτε μια χολιγουντιανή έκδοση αλα «Burnt», ένα γεμάτο καρύκευμα «Big Night», ένα reality θρίλερ τύπου «Boiling Point» ή την animation χάρη ενός «Ρατατούη» («Η Γιορτή της Μπαμπέτ» είναι σε δική της…κουζίνα), η «Νοστιμιά» θα σας φανεί μετρημένη στα αλάτια της και ίσως θα πρέπει να προσπεράσετε.

Οι υπόλοιποι όμως, με τους σφυγμούς χαμηλά και το γούστο ρυθμισμένο σε μετα-ροκοκό αισθητική, soft ιστορική αίσθηση και εικονογραφία φύσεων κυρίως γαλλικής ζωγραφικής του 18^ου αιώνα, θα διακτινιστείτε ζωηρά στην εξοχή των καλορυθμισμένων (και αφανώς ψηφιακών) χρωμάτων και θα στρογγυλοκαθήσετε στα ξύλινα τραπεζάκια του (και καλά – η ιστορία δεν είναι ακριβώς έτσι) πρωτο-ρεστοράν της ταινίας του Μπενάρ. Αρωγός του ένα άμεσα οικείο πρωταγωνιστικό ζεύγος, χαμηλότονο και αξιαγάπητο, με τον Γκρέγκορι Γκαντμπουά ειδικά να γράφει πληθωρικά σαν ένας Μπερλ Άιβς των καιρών μας. Οι αντιμοναρχικές νύξεις δεν στοχεύουν σε μια σοβαρή πολιτική ταινία, αλλά συστήνουν ένα εύγνωμο, ανθρώπινο κι ελαφροπάτητο (είπαμε soft) σχόλιο πάνω στην πάλη των τάξεων και την σφοδρή αδικία που η Επανάσταση λίγο καιρό μετά θέλησε να αποτινάξει, ενώ περιττό να πει κανείς ότι πρέπει να τη δείτε νηστικοί, ώστε η γαστρονομικώς προκληθείσα σιελόρροια να οδηγήσει και σε σινεφίλ ευδιαθεσία και σε καλό φαγητό μετά.

Η μουσική του Κριστόφ Ζουλιέν (τον ακούσαμε και στο «Αντίο Κύριε Χάφμαν», να άλλη μια πρόσφατη απόδειξη γαλλικής ευρωστίας) είναι μελωδικώς νοστιμότατη και τιμάται από τον υπογράφοντα, σκηνογραφία και κοστούμια είναι σε σημαντικά χέρια (αμφότερα υποψήφια για Σεζάρ – η ενδυματολόγος Μαντλέν Φοντέν είναι πέραν συστάσεων), ενώ η φωτογραφία του του Ζαν-Μαρί Ντρουζού (φέτος τον είδαμε και πάλι στην «Παναγία των Παρισίων Φλέγεται» του Ανώ – ακόμα ένα παράδειγμα…) είναι μεν υπόδειγμα φωτισμού και συνθέσεων εποχής, μολονότι η σκηνοθεσία την αγαπά ενίοτε περισσότερο από την αφήγησή της. Πταίσμα.