Copshop

Ο Τζο Κάρναχαν αλλάζει στιλ, ρυθμούς και διαθέσεις, όπως λέει το δημοφιλές pop άσμα, και αγγίζει το σκηνοθετικό του ναδίρ. Δυστυχώς ο σκηνοθέτης της υπαρξιστικής επιβίωσης του «The Grey» απέχει χιλιόμετρα.

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Οι φαν του Ίστγουντ θα χαμογελάσουν στην αρχή του «Copshop» καθώς θα αναγνωρίσουν την καταγωγή της μουσικής – ακούγεται στο «Magnum Force». Οι funky ρυθμοί της εισαγωγής υποδεικνύουν ένα ραφινάτο b-movie των ‘70s. Ο χώρος δράσης, που θέλει δύο άνδρες να κλείνονται πρόθυμα σε ένα αστυνομικό τμήμα, ο ένας για να προστατευτεί, ο άλλος για να εξολοθρεύσει τον πρώτο, με τους αστυνομικούς να βρίσκονται στη μέση, παραπέμπει στην «Επίθεση στον Σταθμό 13» του Κάρπεντερ. Μην περιμένετε, όμως, ούτε κλειστοφοβία, ούτε ατμόσφαιρα. Οι διάλογοι μηρυκάζουν ταραντινικές εξυπνάδες, δίχως την χάρη ή την ευρηματικότητα του Ταραντίνο. «Mοιάζεις σαν εκείνη την ταινία του Τομ Κρουζ με τον σαμουράι, που δεν είδε κανείς», λέει κάποιος στον πρωταγωνιστή Φρανκ Γκρίλο, για να καταλάβετε το επίπεδο – χώρια που 456 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box-office διαφωνούν, ο Ταραντίνο δεν θα έγραφε ποτέ τέτοια αστοχία.

Οι διάλογοι μηρυκάζουν ταραντινικές εξυπνάδες, δίχως την χάρη ή την ευρηματικότητα του Ταραντίνο.

Όταν αρχίζει η δράση, έχει εκρήξεις, φασαρία και υπερβολή που θυμίζει περισσότερο το σινεμά δράσης των ‘90s. Eίναι λες και ο Τζο Κάρναχαν πήρε τοις μετρητοίς το επώνυμο της πρωταγωνίστριάς του Αλέξις Λάουντερ (Louder = πιο δυνατά) και ανεβάζει διαρκώς το volume της έντασης αλλά και της εξωφρενικότητας. Η Λάουντερ αναδεικνύεται σε MVP της ταινίας, ο Φρανκ Γκρίλο έχει την εκφραστικότητα ενός κομοδίνου, ο Τζέραρντ Μπάτλερ θυμίζει για δεύτερη φορά μετά τον «Φαροφύλακα» κάτι από εκείνον τον υποσχόμενο ηθοποιό του «Φαντάσματος της Όπερας» και ίσως θα έπρεπε να σκεφτεί να ακολουθήσει καριέρα καρατερίστα, ενώ ο Τόμπι Χας πλάθει ένα εκνευριστικό καρτούν που έρχεται από μια άλλη ταινία και αλλάζει για ακόμα μια φορά κι ετούτη.

Για τον χαμηλό πήχη των μεταμεσονύκτιων προβολών ιδιωτικών καναλιών μπορείς και πολύ χειρότερα, αλλά ο σκηνοθέτης της υπαρξιστικής επιβίωσης, της αμφισημίας και της υποβλητικής δράσης του «The Grey» δυστυχώς απέχει χιλιόμετρα. Έχει δώσει τη θέση του σε έναν «κάφρο», που αναπαράγει στιγμιότυπα από δεκάδες καλύτερες ταινίες.