Όνειρα σε Ψηλοτάκουνες Γόβες

Dumplin'

Αφελές και φτωχό αφηγηματικά νεανικό φιλμ με διδάγματα περί εξωτερικής και εσωτερικής ομορφιάς που καταντά προσβλητικό προς τα άτομα που θεωρητικά υποστηρίζει.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Σε mainstream κινηματογραφικά είδη με πολύ σκληρούς και απαράλλαχτους κανόνες που αφορούν τις αφηγήσεις τους, συχνά προσπαθούν να βρουν χώρο δουλειές που έχουν ως στόχο να αλλάξουν ισορροπίες και στερεότυπα. Κάποιες μπορούν να το κάνουν ως ένα σημείο, υπάρχουν όμως και αρκετές που ξεκινούν κραυγάζοντας για αυτόν τον στόχο και τον επιβάλλουν ως ένα μνημείο διδακτισμού, πετώντας εντελώς έξω την όποια αληθοφάνεια.

Στο «Dumplin’» τα σημαντικότερα πράγματα έχουν συμβεί πριν αρχίσει η ταινία και λέγονται σε μια σύντομη και περιεκτική σκηνή εισαγωγής. Έφηβη μεγάλωσε διατηρώντας συναισθηματική απόσταση από τη μητέρα της, μια πρώην νικήτρια τοπικών καλλιστείων και μύθο του θεσμού στην περιοχή που ασχολείται τόσο πολύ με τη διατήρηση των ιδανικών του που δεν έχει μάτια για να παρακολουθήσει τον αντίθετο δρόμο που έχει διαλέξει το παιδί της. Η Γουίλοουντιν (η ανερχόμενη Ντανιέλ ΜακΝτόναλντ) είναι παχύσαρκη, αδιαφορεί για το στυλ και τα φορέματα της μητέρας της (Τζένιφερ Άνιστον) και έχει βρει τον δικό της παράδεισο σε 3 κοντινά της άτομα, τη θεία της που ουσιαστικά τη μεγάλωσε, την κολλητή της στο σχολείο και τη Ντόλι Πάρτον τα τραγούδια της οποίας έχουν μετατραπεί σε προσωπικό ευαγγέλιο.

Αυτό που ακολουθεί είναι η προσπάθεια της κόρης να σατιρίσει τα όσα αντιπροσωπεύει η μητέρα της, συμμετέχοντας στα φετινά καλλιστεία ως ένα statement πως αυτά δεν πρέπει να αφορούν συγκεκριμένους τύπους γυναικών. Και εκεί ξεκινά η αμετροέπεια, με ένα σύνολο δακρύβρεχτων σκηνών, υπερβολικών και ανούσιων καυγάδων που εκτρέπουν και την όποια προοδευτικότητα στην οποία στόχευε η ταινία, που αντί να επιτεθεί στον ίδιο τον θεσμό, αν ήθελε όντως να είναι προοδευτική, μιλά για νικητές της ζωής που με μαγικό τρόπο γίνονται πια αποδεκτοί από μια μικρή κοινωνία χωρίς να έχουν προηγηθεί η αιτιολόγηση αυτής της στροφής, παρά μόνο μέσα από άβολες σκηνές εξομολογήσεων. Όλα συνηγορούν προς ένα υποκριτικό ευχολόγιο, στο οποίο σώματα και στυλ κάνουν πέρα για να λάμψει η εσωτερική ομορφιά του καθενός, κάτι υπέροχο θεωρητικά αλλά, επαναλαμβάνω, δοσμένο με τέτοιο βαθμό αφέλειας και αφηγηματικής φτώχειας που καταντά τελικά προσβλητικό.