Χειροπαλαιστής

Arm Wrestler

Περισσότερο συνέχεια, παρά επιμήκυνση της ομώνυμης μικρού μήκους ταινίας που βραβεύτηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2019, αυτό το υβρίδιο τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας αναδεικνύει έναν δημιουργό με συγκεκριμένες ευαισθησίες και ικανότητες και αποδεικνύει ότι τα «Μαγνητικά Πεδία» δεν ήταν πυροτέχνημα.

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Πριν ακόμα τα «Μαγνητικά Πεδία» γίνουν η αγαπημένη σας ελληνική ταινία για το 2022 και κομμάτι, πια, της εγχώριας pop κουλτούρας, ο σκηνοθέτης Γιώργος Γούσης είχε ήδη ολοκληρώσει το επόμενο σκηνοθετικό του βήμα, επισκεπτόμενος ξανά τον «Χειροπαλαιστή», ένα φιλμ μικρού μήκους που κέρδισε δεύτερο βραβείο στις Νύχτες Πρεμιέρας του 2019, αλλά και βραβείο καλύτερης ταινίας τεκμηρίωσης μικρού μήκους από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Εδώ το μικρού μήκους επεκτείνεται σε μεγάλου, υπάρχει και μια χαριτωμένη, αυτοαναφορική σκηνή που αναγνωρίζει την ύπαρξη του πρώτου. Κατά κάποιο τρόπο άλλωστε δεν είναι μεγάλου μήκους remake του προκατόχου του, αλλά συνέχειά του.

Αντικείμενο του «Χειροπαλαιστή» είναι και πάλι ο αδερφός του σκηνοθέτη, τα όνειρα του οποίου έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα. Ο ήρωας λειτουργεί ένα καφενέ σε χωριό, ονειρεύεται να στήσει ένα καφέ στον χώρο ενός παρατημένου λεωφορείου, ενώ παράλληλα αγωνίζεται ως χειροπαλαιστής σε αγώνες μπρα-ντε-φερ. Απογοητευμένος από την καθημερινότητά του, κλείνει την επιχείρηση και μετακομίζει στην Αθήνα, όπου επιχειρεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με το άθλημα. Τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως ακριβώς τα φαντάζεται, τόσο λόγω των εξωτερικών συνθηκών, όσο λόγω και των εσωτερικών παραγόντων. Βλέπεις, ακόμα κι αν μετακομίσεις στην άλλη άκρη του κόσμου, ο εαυτός σου, με όσα προβλήματα μπορεί να τον συνοδεύουν, θα σε ακολουθήσει.

Πρόκειται, ασφαλώς, για οικογενειακή υπόθεση, που συνεπάγεται και μια τρυφερή στάση μεν, όχι όμως περισσότερο από εκείνη που τήρησε ο σκηνοθέτης απέναντι τους χαρακτήρες της προηγούμενης ταινίας του. Δεν επιφυλάσσει ειδική μεταχείριση στον αδερφό του, υπάρχουν και οι αρνητικές στιγμές, της οργής και της ματαίωσης, που συνθέτουν έναν πιο ολοκληρωμένο (και πιο ανθρώπινο) δραματικό χαρακτήρα. Δεν γράφουμε τυχαία για χαρακτήρα, επειδή η ταινία, αν και συμμετείχε στο περασμένο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, είναι δομημένη σαν ταινία μυθοπλασίας, με μεθοδική αφήγηση και προσεγμένη πλανοθεσία, αποτελεί ένα υβρίδιο τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας, αν θέλεις. Μέσα από αυτή, δε, αναδεικνύονται καθαρά πλέον και κάποια μοτίβα στο σινεμά του. Η αναζήτηση μιας θέσης στον κόσμο, ενός τόπου (αλλά κι ενός κοινού τόπου) ήταν η κεντρική θεματική και των «Μαγνητικών Πεδίων». Παράλληλα διακρίνεις και μια αγάπη για τη λαϊκότητα και μια κατανόηση για τις ιδιορρυθμίες του καθενός, τις οποίες ο φακός του δεν εξετάζει ποτέ αφ’ υψηλού.

Αν και ο «Χειροπαλαιστής» δεν είναι ακριβώς υπόδειγμα οικονομίας, παρά τα 77 λεπτά του και σε αντίθεση με τα «Μαγνητικά Πεδία», ο Γούσης ξεπερνά τον σκόπελο της επονομαζόμενης «δύσκολης δεύτερης ταινίας», αυτή γεννήθηκε άλλωστε πριν καν δημιουργηθεί σχετικό ζήτημα – τα «Μαγνητικά Πεδία» ακόμα δεν είχαν θριαμβεύσει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αποδεικνύει ότι είναι ένας δημιουργός με συγκεκριμένο όραμα κι ευαισθησίες και, ποιος ξέρει, αν έχει και τη βοήθεια 3-4 συναδέλφων του ακόμα, ίσως μέσα στα χρόνια που θα ακολουθήσουν να μπορέσουν όλοι μαζί να θέσουν σε κίνηση το σταματημένο εδώ και καιρό «λεωφορείο» του ελληνικού αφηγηματικού σινεμά.