Υγρή Γη

Wetland

Ένας βιολόγος σπεύδει να σώσει υδροβιότοπο κόντρα στα συμφέροντα των ντόπιων, σε ένα οικολογικής επίφασης δράμα από την Ισπανία με γουέστερν επιρροές που αυτοαναιρείται διαρκώς.

Συντάκτης: Νεκτάριος Σάκκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ένας βιολόγος επιστρέφει μετά από χρόνια στη γενέτειρα του πατέρα του, μαζί με την κόρη και τη γυναίκα του. Στόχος του η διάσωση της τοπικής λιμνοθάλασσας, το οικοσύστημα της οποίας απειλείται από την παρατεταμένη ξηρασία και την υπερεκμετάλλευση των ντόπιων αγροτών. Το θέμα είναι ότι οι τελευταίοι τον έχουν όντως ανάγκη, αλλά δεν τους νοιάζει κιόλας. Είναι βλέπετε πολύ κοντόθωροι να εγκαταλείψουν το λαθροθηρία και να σταματήσουν να στραγγίζουν τη λίμνη για να ποτίζουν τα χωράφια τους. Όμως κι εκείνος προσέρχεται στο χωριό ως αυτόκλητος ειδήμων, με διάθεση να τους ανοίξει τα μάτια για το καλό τους, απαιτώντας να ακολουθήσουν τις οδηγίες του. Δε θέλει και πολλή φαντασία ότι το πράγμα δε θα εξελιχθεί καθόλου καλά. Ειδικά όταν οι μισοί κυκλοφορούν με καραμπίνες, οι άλλοι μισοί είναι έτοιμοι να πιαστούν στα χέρια, η οικογένεια του βιολόγου διαχειρίζεται μια πρόσφατη τραγωδία, η σύζυγος είναι με αντικαταθλιπτικά, και όλο το χωριό άγεται και φέρεται από μια γαιοκτήμονα που χειρίζεται φεουδαρχικά όλη την τοπική σοδειά, σε στιλ Τζον Χιούστον στην «Chinatown».

Ένα δράμα αίολο από τα θεμέλια

Ατυχέστατα κρυμμένο πίσω από μια επίμονη σοβαροφάνεια και έναν γουέστερν ηλεκτρισμό φυτεμένο στη βαλτώδη ισπανική επαρχία, το «Υγρή Γη» του Ινιάκι Σάντσεθ Αριέτα είναι ένα δράμα αίολο από τα θεμέλια. Γιατί βασίζεται σε μία συνθήκη που πρακτικά δε στέκει. Επί μιάμιση και πλέον ώρα, παρακολουθούμε έναν ήρωα (Ραούλ Αρεβάλο) να μην έχει κανένα απτό έρεισμα να βρίσκεται στον τόπο του δράματος, επιμένοντας να επιβάλλει την επιστημοσύνη του σαν αυτόκλητος «πράσινος» σερίφης σε διεφθαρμένη πόλη της άγριας δύσης, ενώ στην πράξη διαπιστώνουμε ότι κανείς δεν του το ζήτησε, η συναισθηματική του σύνδεση με την πατρογονική γη είναι ανύπαρκτη, και οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία τυχόν επικαλεστεί στην πορεία καταρρέει με το που την ξεστομίσει.

Πέρα από την πρόφαση μιας επίκαιρης οικολογικής ανησυχίας για το πώς το πρόσκαιρο ανθρώπινο συμφέρον υποσκάπτει τη φύση και τις επόμενες γενιές, πέρα από το σφόδρα σχηματικό δίπολο του υπερόπτη παντογνώστη επιστήμονα και του ξιπασμένου άξεστου λαουτζίκου, το φιλμ του Αριέτα βρίσκει καλή ιδέα να στριμώξει και ένα οικογενειακό μελόδραμα στο προσκήνιο, μια φιλία γεμάτη ανελέητα σκαμπανεβάσματα μεταξύ του επιστήμονα και του ντόπιου φύλακα που καταλήγει ο φύλακας άγγελός του, σχέσεις και διαθέσεις που γενικά εναλλάσσονται από το μαύρο στο άσπρο με κινηματογραφική ταχύτητα και ένα ντεμαράζ βίας στην τρίτη πράξη όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Η παρουσία της Παθ Βέγκα («Το Σεξ και η Λουσία») δεν αρκεί φυσικά για να επιπλεύσει κάτι στον υδροβιότοπο μιας ταινίας όπου όλα οφείλουν να έχουν μια φωνακλάδικη δραματικότητα. Ακόμα και η σκηνή προς το τέλος όπου γίνεται το σώσε με τη βροχή να μουσκεύει όλο ειρωνεία τη διψασμένη γη, κραυγάζει μια συμβολική επιτήδευση που είναι σχεδόν αδύνατο να παραβλεφθεί.