Το Ταξίδι

Charter

Η νέα ταινία της Αμάντα Κερνέλ, τρία χρόνια μετά το συγκλονιστικό ντεμπούτο της με την «Καταγωγή των Σάμι» είναι μια παραβολή για την ανάγκη της αγάπης και της προστασίας, ένα πορτρέτο μιας γυναίκας που «έπρεπε» να γίνει μητέρα.

Συντάκτης: Χρήστος Πολίτης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Η Σουηδία πρόλαβε να προτείνει το «Ταξίδι» για την φετινή κατηγορία Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, αφού μετά το περσινό φεστιβάλ του Σάντανς, μονάχα επαίνους καρπώνεται. Και δικαίως. Αφού το απόλυτα μετρημένο στις προθέσεις και τις πράξεις του, φιλμ της Κερνέλ είναι η δικαίωση της υπόσχεσης μετά από ένα εξαιρετικό ντεμπούτο.

Μια γυναίκα σε διαμάχη με τον πρώην σύζυγό της για την επιμέλεια των δυο παιδιών τους. Όσο πλησιάζει η απόφαση για την κηδεμονία, εκείνη σχεδόν απάγει τα τέκνα και ταξιδεύει μαζί τους από τον παγωμένο Βορρά σε ένα ηλιόλουστο καταφύγιο στις Κανάριες Νήσους. Το αντίθετο από την καρδιά της, που δεν μπορεί να αποφασίσει τι είδους αγάπη δίνει και τι είδους αγάπη αποζητά από εκείνα.

Κινδυνεύοντας να χάσει για πάντα την κηδεμονία τους, προσπαθεί να παίξει το τελευταίο της χαρτί και να κερδίσει -τουλάχιστον- το μερίδιο αυτής της όποιας αγάπης της αναλογεί, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο.

Η σκέψη ενός τέτοιου ψυχοφθόρου παιχνιδιού διεκδίκησης συναισθημάτων γίνεται το επίκεντρο ενός φιλμ που μπορεί να περηφανεύεται για τις δόσεις ρεαλισμού που προσφέρει. Κι είναι αυτό που ξεχωρίζει το «Ταξίδι». Το θάρρος μιας τέτοιας ανάληψης.

Λιτό στις προθέσεις του, τίμιο στις αναλογίες του και ιδιαίτερα έντονο στη μαγιά του, το «Ταξίδι» είναι το σίγουρο πια εισιτήριο της Κερνέλ στη λίστα με εκείνες τις φωνές που «πρέπει» να ακούγονται στο συνεπές ανεξάρτητο σινεμά, που δε μένει μόνο στα φεστιβαλικά στεγανά μιας εκλεκτικής κάστας που απαξιεί για το κοινό.

Εδώ η Κερνέλ δείχνει να ενδιαφέρεται για τους ήρωές της, τόσο που τους αφήνει να δράσουν ελεύθεροι, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα βρεθούν προ των ευθυνών τους, πολύ γρηγορότερα.