Το Τίμημα της Δόξας
Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, στη μικρή Ελβετική πόλη Βέβυ. Ο 40χρονος Έντυ μόλις έχει αποφυλακιστεί και κάνει μια συμφωνία με το φίλο του τον Οσμάν: μπορεί να μένει μαζί του εφ’όσον φροντίζει την 7χρονη κόρη του, όσο η μητέρα της βρίσκεται στο νοσοκομείο.
Είναι Χριστούγεννα, αλλά η φτώχεια έχει κάνει τον Έντυ πικρόχολο. Τότε είναι που ανακοινώνεται ο θάνατος του Τσάρλι Τσάπλιν, κι αποκαλύπτεται η μυθική περιουσία του. Ο Έντυ αρχίζει να ονειρεύεται κι έχει μια τρελή ιδέα: αν έκλεβε το πτώμα και ζήταγε λύτρα;
Ελεύθερη δραματοποίηση ενός ξεχασμένου περιστατικού από τα ελβετικά αστυνομικά χρονικά: εκείνου της κλοπής του φέρετρου του άρτι ταφέντα σε κοιμητήριο της πόλης Κορσιέ Τσάρλι Τσάπλιν από δύο δύσμοιρους μετανάστες που διεκδίκησαν ανεπιτυχώς λύτρα από τους κληρονόμους, τον Μάρτιο του 1978.
Στην έξοχη κοινωνική κομεντί του Ξαβιέ Μποβουά, οι φουκαράδες «συνωμότες» – ο Βέλγος μικροκακοποιός Εντί, που μόλις αποφυλακίστηκε, και ο φίλος του Οσμάν, Άραβας εργάτης με ανήλικη κόρη και σύζυγο κατάκοιτη στο νοσοκομείο – αντανακλούν την περσόνα του Σαρλό σε φτώχεια, απόγνωση, θρασύτητα, γκάφες, αλλά και ευαισθησία και ήθος.
Το εύρημα διατρέχει ευφυώς το φιλμ όχι απλά δια των άμεσα αναφορικών εικόνων (σκηνές από βουβές κωμωδίες του εκλιπόντα που παρακολουθούν οι ήρωες στην τηλεόραση) ή των έμμεσα αναγωγικών σεναριακών ελιγμών (ο Εντί θα κάνει το ταλέντο του στη μεγάλη τέχνη του κλόουν επάγγελμα, σε τσίρκο), αλλά και αισθητικά, με δημιουργική χρήση της ηχητικής μπάντας, της ερμηνευτικής μιμητικής, της εμπνευσμένης από αριστουργήματα του Τσάπλιν μουσικής.
Μια πανέμορφη ταινία που σφιχταγκαλιάζει τους ταλαίπωρους παρίες του όπως θα το έκανε και ο κορυφαίος τσιρκολάνος του σινεμά.





