Το Παραμύθι των Παραμυθιών

Tale of Tales

Εκεί που η βασίλισσα Σάλμα Χάγιεκ τρώει ωμές καρδιές και ο βασιλιάς Βενσάν Κασέλ κορτάρει «γριές» παιδούλες (;;), το «Το Παραμύθι των Παραμυθιών» υπόσχεται να είναι το πιο «κουλό» παραμύθι που θα δείτε φέτος. Ή αλλιώς, ένα στοχαστικό παραμύθι -αν και όχι συμπαγές ως οντότητα- γύρω από το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα παραμύθια.

Συντάκτης: Νεκτάριος Σάκκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το «Παραμύθι των Παραμυθιών» του Ιταλού Ματέο Γκαρόνε (γνωστού στο ευρύ κοινό για το πολυβραβευμένο «Γόμορρα»), είναι ένα φιλμ αχαλίνωτης φαντασίας που καταπιάνεται με την παράλληλη πορεία τριών γειτονικών βασιλείων, τα βασιλικά πάθη και τις πριγκιπικές εμμονές, μέσα στις οποίες μπλέκονται μάγοι, ξόρκια και τέρατα.

Οι τρεις βασικές ιστορίες εμπνέονται χαλαρά από τα παραμύθια του Τζιανμπατίστα Μπασίλε, τα οποία χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα. Στο εσκεμμένα αινιγματικό από άποψη συνοχής, μεσαιωνικό σύμπαν της πρώτης του αγγλόφωνης ταινίας, ο Γκαρόνε μαζεύει γύρω του ένα ετερόκλητο καστ, αποτελούμενο από τους Σάλμα Χάγιεκ, Βενσάν Κασέλ,Τζον Σι Ράιλι, Τόμπι Τζόουνς και Στέισι Μάρτιν.

Εμμονικά φροντισμένο από αισθητικής άποψης και ευεργετημένο από τα απολαυστικά κάδρα που στήνει ο Πολωνός Πίτερ Σουτσίτζκι, σταθερός διευθυντής φωτογραφίας του Κρόνενμπεργκ, το «Παραμύθι των Παραμυθιών» πουλά στο θεατή ονειρικές οπτικά σεκάνς και αρχετυπικές αφηγήσεις παραμυθιών (η βασίλισσα που θέλει απεγνωσμένα παιδί, η πριγκιποπούλα που ψάχνει γαμπρό, ο λάγνος βασιλιάς κτλ), οι οποίες συγκλίνουν μονάχα στο επίπεδο ενός πέρα για πέρα φευγάτου συνειρμού που φυσικά επαφίεται στην καλή διάθεση του θεατή για να λειτουργήσει. Κάτι που -με τη βοήθεια του τίτλου- μας γεννά την υποψία πως ο Ιταλός δημιουργός αποσκοπούσε εξαρχής στο εξής απλό και συνάμα τολμηρό εγχείρημα: να πλάσει ένα στοχαστικό, ολιστικού χαρακτήρα παραμύθι πάνω στην πρώτη ύλη από την οποία είναι φτιαγμένα τα παραμύθια μας.

Πέραν ωστόσο από τον ξεκάθαρα μεγαλεπήβολο χαρακτήρα του νέου πονήματος του Γκαρόνε, εξακολουθεί να πλανάται η μάλλον εύλογη για τους περισσότερους απορία περί της γενικότερης στόχευσής του, εξαιτίας κυρίως της απουσίας μιας κεντρικής ιδέας γύρω από την οποία θα ανέμενε κανείς να περιστρέφονται οι ήρωες αυτού του πολυσυλλεκτικού παραμυθένιου κόσμου. Από την άλλη βέβαια, το «Παραμύθι των Παραμυθιών» ρεφάρει χάρις στις κάμποσες δυνατές και πραγματικά διασκεδαστικές στιγμές, αλλά και ένα ομολογουμένως εθιστικό μουσικό θέμα που συνέθεσε για χάρη του ο Αλεξάντρ Ντεσπλά.