Το Ένστικτο της Ζωής

Animal

Απολαυστική σατιρική σπουδή του ενστίκτου της ανθρώπινης αυτοσυντήρησης από τον σεναριογράφο του Ινιαρίτου.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το «Animal» ξεκινά με ένα από τα ωραιότερα μονοπλάνα των τελευταίων ετών. Μέσα του, πλην της αισθητικής απόλαυσης (που είναι και επαγγελματική διαστροφή θα πει, μειωτικά ίσως, κάποιος), με μια αφηγηματική μαεστρία που λες και ήταν το πρώτο κινούν δημιουργίας του έργου, ενυπάρχουν τόσο η γνωριμία μας με τον ήρωα, όσο και η μπουρζουάδικη ατμόσφαιρα που θα παίξει τον δικό της ρόλο στη συνέχεια. Στην διάρκειά του, ο Αντόνιο Ντεκούδ (έξοχα εμμονικός ο Γκιγιέρμο Φραντσέλα) είναι ο πατριάρχης μιας οικογένειας τριών παιδιών, μιας γυναίκας που κάνει την πρωϊνή της γιόγκα, ενός σπιτιού δύο ορόφων, πολλών δωματίων και περισσότερης ανενόχλητης μεσοαστικής ευφορίας. Στο τέλος της σκηνής όμως, η «κανονική» ζωή θα χτυπήσει την πόρτα.

Οι άνθρωποι ως «ζώα» (η δουλειά του κεντρικού χαρακτήρα είναι συμβολική άλλωστε) που ενστικτωδώς πάνε να σώσουν το τομάρι τους ανεξαρτήτως συνεπειών όχι μόνο στον περίγυρο αλλά και στο δικό τους μέλλον

Με αφορμή την κατάσταση μιας Αργεντινής που οι μεταμοσχεύσεις (νεφρού για τον ήρωά μας) βρίσκονται σε προβληματικές λίστες και ο θάνατος καραδοκεί, ο Αρμάντο Μπο στήνει μια «ανθρώπινα μισανθρωπική» κωμωδία της κτηνωδίας μας να βλέπουμε ο ένας τον άλλον εργαλειακά. Καθένας μας για τον Μπο θέλει εκείνο που του λείπει. Οι πλούσιοι θέλουν υγεία και οι φτωχοί λεφτά. Ενδιάμεσα πανηγυρίζει η αδιαφορία για το καλό του άλλου και η παροιμιώδης επιπολαιότητα για τις συνέπειες των πράξεών μας. (Οι φτωχοί της ταινίας θυμίζουν τόσο τους εγχώριους διακοποδανειολήπτες της εποχής των παχιών αγελάδων).

Η (τραγική) κωμωδία είναι εύλογη στα χαρτιά όμως η ταινία φροντίζει να την τεκμηριώσει και κινηματογραφικά. Το φιλμ κινείται με άνεση ανάμεσα στον χαμένο παράδεισο των πλουσίων και την κερδισμένη κόλαση των φτωχών, οσμώνει μαεστρικά τους δύο παθολογικά συγγενικούς κόσμους δείχνοντας τους μεν ασυγκράτητα εγωπαθείς και τους δε άεργα φιλοσοφούντες μια κατάντια που δεν κατανοούν και δεν χαρίζει σε κανέναν το έλεος μιας δικαιολογίας. Οι άνθρωποι είναι «ζώα» (η δουλειά του κεντρικού χαρακτήρα είναι συμβολική άλλωστε) που ενστικτωδώς πάνε να σώσουν το τομάρι τους ανεξαρτήτως των συνεπειών όχι στον περίγυρο αλλά στο ίδιο τους το μέλλον.

Στο τέλος, όλοι θα έχουν πάρει αυτό που ήθελαν και όλοι θα βρίσκονται στο, ευκρινές στον θεατή, δυσάρεστο σημείο να έχουν είτε διαλύσει ανεπίστρεπτα την ζωή που έφτιαξαν ή να έχουν με (ακρωτηριασμένη) επιμέλεια καταφέρει μια τρύπα στο νερό. Με δηκτικότητα, γραφική τόλμη και αναγκαία στην ανθρωπολογική του σάτιρα δραματουργική υπερβολή, ο Αρμάντο Πο συντάσσει μια πολύ ευχάριστη έκπληξη μιας εξίσου πολύ δυσάρεστης ανθρωπινότητας (sic) που εμπεδώνει την άνοιξη του λατινομερικάνικου σινεμά.