Ταξίδι στην Ιταλία

The Trip to Italy

Ο Μάικλ Γουίντερμποτομ σε συνέχεια του «The Trip» από το 2011, μεταφέρει το φοβερό χιουμοριστικό δίδυμο των Στιβ Κούγκαν και Ρομπ Μπράιντον, αυτή τη φορά νοτιότερα, στη Μεσόγειο. Δύο φίλοι ανταλλάσουν σπόντες και ανεκδιήγητες ατάκες, κατά τη διάρκεια έξι γευμάτων σε έξι διαφορετικές πανέμορφες τοποθεσίες της Ιταλίας: Λιγούρια, Τοσκάνη, Ρώμη, Αμάλφι και τέλος στο Κάπρι.

Συντάκτης: Χρήστος Πολίτης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το 2010, η εφημερίδα Observer ζήτησε από τον Βρετανό ηθοποιό και σεναριογράφο Στιβ Κούγκαν να κάνει ένα ταξίδι στην Αγγλία απ' άκρη σ' άκρη, να επισκεφθεί και να συστήσει τα καλύτερα εστιατόρια και μέρη που θα μπορούσε κάποιος να φάει και βρει ένα κατάλυμα. Μαζί του πήρε τον Ρομπ Μπράιντον και χαρτογράφησαν όλα εκείνα τα ζηλευτά «σαν-απο-καρτ-ποστάλ» μέρη που φιγουράρουν σε γαστρονομικά ντοκιμαντέρ και περιοδικά.

Η ιδέα μεταφέρθηκε στην βρετανική τηλεόραση με επιτυχία (που κρατάει μέχρι σήμερα), μα ο Μάικλ Γουίντερμποτομ «έκοψε» τότε μέρη αυτής και τα μόνταρε σε μια ταινία, που διασφάλισε την πρωτοτυπία της ιδέας χωρίς να καεί τηλεοπτικά μιας και έκανε την πρεμιέρα της, πριν ξεκινήσουν τα επεισόδια.

Το «The Trip» του 2010, ένα μείγμα ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, βρήκε ταιριαστά χώρο στην τηλεόραση και σε πρώτο στάδιο μπόρεσε να σταθεί σαν «κανονική» ταινία.

Ο Γούιντερμποτομ, ένας άνισος σκηνοθέτης, που μέσα στα χρόνια φανέρωσε πως δεν μπόρεσε ποτέ να διαχειριστεί τις φιλοδοξίες και τις δυνατότητές του (από το ψυχεδελικό «24 Hour Party People» μέχρι το υπερσεξουαλικό πείραμα του «9 Songs» και από το επίπεδο «Mighty Heart» μέχρι το ξεφούσκωτο «The Killer Inside Me»), επανέρχεται φέτος με το δεύτερο κινηματογραφικό μέρος εκείνου του ταξιδιού και αυτή τη φορά πατάει εξ' ολοκλήρου πάνω στην τηλεοπτική φόρμα. Ή όπως μοιάζει να θέλει να πιστεύει ο ίδιος, πάνω στην πρώτη ταινία του 2010.

Ωστόσο μια διαφορά από την πρώτη ταινία, είναι και εκείνη που την προδίδει. Μεταφέροντας την πλοκή στην Ιταλία, με τους δύο φίλους να επισκέπτονται έξι διαφορετικές πόλεις, η ταινία βρίθει εξαιρετικών πανέμορφων εικόνων, που είναι πανέμορφες λόγω της «πάγιας ομορφιάς» τους, κι όχι λόγω σκηνοθετικής επιδεξιότητας.

Στο «Ταξίδι στην Ιταλία», η μοναδική ενδιαφέρουσα οπτική γωνία είναι η καταγραφή του οδοιπορικού. Η πλοκή περνά σε δεύτερο πλάνο και στέκεται επικουρικά στην παράθεση ανταλλαγής εμπειριών, πάνω από τα απολαυστικά πιάτα με φαγητά που καταναλώνουν οι Κούγκαν και Μπράιντον. Το φλεγματικό τους χιούμορ ταξιδεύει στη Μεσόγειο και προσδίδει ένα σχετικό ενδιαφέρον που δεν μπόρεσε να ξετρυπώσει ο Γουίντερμποτομ.

Χωρίς να γίνεται κουραστική, και με μια έντονη διάθεση αυτοσαρκασμού, υπόγειας ειρωνίας, παράθεσης φιλοσοφικών αναφορών και άμεσου χιούμορ, το «Ταξίδι στην Ιταλία» μένει πιστό στον τίτλο του. Στριμώχνει τα υπέροχα φωτογραφημένα πλάνα του σε αμήχανα ενσταντανέ δυο ηρώων, που χωρίς να γίνουν κουραστικοί, μοιάζουν να δοκιμάζουν ξαναζεσταμένο φαγητό.