Ταξίδι Μέσα από τη Μνήμη

Reminiscence

Η Λίζα Τζόι του «Westworld» σκηνοθετεί το γοητευτικό δίδυμο Χιού Τζάκμαν – Ρεμπέκα Φέργκιουσον σε ένα φιλόδοξο νεο-νουάρ που «βυθίζεται» όμως σταδιακά στις κινηματογραφικές εμμονές του.

Συντάκτης: Πάνος Γκένας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ο Νικ Μπάνιστερ (Χιού Τζάκμαν), ιδιωτικός ντετέκτιβ που βοηθά τους ανθρώπους να «ξαναζήσουν» μνήμες του παρελθόντος μέσω της τεχνολογίας, ερωτεύεται την γοητευτική πελάτισσά του, Μέι (Ρεμπέκα Φέργκιουσον). Όταν η Μέι εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ο Μπάνιστερ θα ξεκινήσει μία έρευνα που θα ανατρέψει όλα όσα πίστευε για εκείνη.

Το «Ταξίδι μέσα από την Μνήμη» αποτελεί κινηματογραφικό ντεμπούτο της ευφάνταστης Λίζα Τζόι του «Westworld», μία φιλόδοξη κινηματογραφική κατάθεση που εμπνέεται τόσο από τα σύγχρονα «εγκεφαλικά» μπλοκμπάστερ του Κρίστοφερ Νόλαν (ο αδερφός του, Τζόναθαν Νόλαν, είναι άλλωστε στενός συνεργάτης της Τζόι στο «Westworld» και εδώ εκτελεί χρέη παραγωγού), όσο και από τα σαγηνευτικά φιλμ νουάρ του παρελθόντος.

Είναι εμφανές – και τις περισσότερες φορές ευπρόσδεκτο – πως η Τζόι προσπαθεί να χωρέσει στο «Ταξίδι» της όλες τις κινηματογραφικές, λογοτεχνικές αναφορές που την ενθουσιάζουν. Επιχειρώντας το πρώτο βήμα στην μεγάλη οθόνη μετά την μαθητεία στο «Westworld», η σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος σχεδιάζει κι εδώ με επιτυχία έναν κόσμο τεχνολογικής επάρκειας και κρύβει στον σεναριακό πυρήνα της ένα εύθετο σχόλιο για τον εθισμό στο παρελθόν και την επίκαιρη νοσταλγο-λαγνεία.

Οι εντυπωσιακές εικόνες της εισαγωγής με το βυθισμένο Μαϊάμι, που αποκτά ζωή τις υγρές νύχτες εξαιτίας της ανυπόφορης, πρωινής ζέστης (ζοφερή προφητεία;), η χημεία του δοκιμασμένου διδύμου των Χιου Τζάκμαν και Ρεμπέκα Φέργκιουσον, η καταλυτική παρουσία της Ταντίγουεϊ Νιούτον στο ρόλο της Έμιλι και η σκηνογραφία του Χάουαρντ Κάμινγκς που διατρέχει την νοτισμένη ατμόσφαιρα της ταινίας με σινεφίλ υπαινιγμούς και ρεαλισμό, είναι τα δυνατά σημεία του «Reminiscence».

Σταδιακά όμως, η ταινία φαίνεται πως «πάσχει» από την ίδια εξάρτηση που έχουν οι χαρακτήρες της: εμφανίζοντας κοινή συμπτωματολογία, το «Ταξίδι μέσα από την Μνήμη» απορροφάται τόσο από την ρετρό ανάμνηση των προγενέστερων κινηματογραφικών του προτύπων, που καταλήγει ως ένα δελεαστικό μεν, επαναλαμβανόμενο δε, παιχνίδι αναφορών. Από το «Γεράκι της Μάλτας» ως την Μαρλέν Ντίτριχ, από το «Brazil» ως τον Χίτσκοκ και από το «Minority Report» ως το «Λιμάνι της Αγωνίας», το «Ταξίδι» της Τζόι τελικά είναι ένας κινηματογραφικός αντίλαλος που «βυθίζεται», όπως οι πελάτες του Μπάνιστερ, στις αξέχαστες κινηματογραφικές μνήμες που εντυπώθηκαν στο μυαλό μας από άλλες ταινίες. Μόνο που εκείνες μας «ταξίδεψαν» πρώτες.